Friday, December 25, 2009
Friday, October 30, 2009
Γιατί παίζουμε...
(Από τον τίτλο αυτομάτως καταλαβαίνουμε ότι δεν θα μιλήσουμε ΠΑΛΙ για κάτι σχετικό με Apple :P )
Όταν έχεις υπάρξει σε αμέτρητες συζητήσεις μεταξύ gamers, (ποιο παιχνίδι αρέσει στον καθένα, ποιο περισσότερο, ποιο λιγότερο, ποιο χαρακτηριστικό του συγκεκριμένα κ.ο.κ.) κάποια στιγμή εμφανίζονται patterns.
Βλέπεις δηλαδή ότι, οποιοδήποτε και να είναι το παιχνίδι υπό συζήτηση, ο χ φίλος θα μιλήσει για το χ χαρακτηριστικό του, ο ψ για το ψ και ου τω καθεξής.
Ας κρατήσουμε το παραπάνω στο buffer/clipboard του μυαλού μας.
Σε ένα ιδεατό κόσμο θα παίζαμε μέχρι να λιποθυμήσουμε.
Στον πραγματικό κόσμο όμως, το gaming δυστυχώς αποκτά κάποια όρια. Πρέπει να πάμε στη δουλειά, πρέπει να κάνουμε πιπί μας, πρέπει να βγάλουμε τη γυναίκα έξω, πρέπει, πρέπει, πρέπει.
Όσοι από αυτούς τους "inhibitors", έχουν φωνούλα, θα ακουστούν να λένε:
"Μα τι του βρίσκεις;"
"Γιατί ξεματιάζεσαι μπροστά στην οθόνη κάνοντας κλικικλικι και βλέποντας τον εμετό από τα γραφικά;"
"Τι νόημα έχει όλο αυτό;"
Με λίγα λόγια:
ΓΙΑΤΙ ΠΑΙΖΕΙΣ;
Μέγα ερώτημα φίλοι μου.
Πιστεύω ότι, ο καθένας μας έχει διαφορετική απάντηση στο παραπάνω ερώτημα με τα κεφαλαία γράμματα. Φυσικά πέρα από την κλασσική "Γιατί έτσι γουστάρω" εε ήθελα να πω, "Γιατί έτσι διασκεδάζω".
Βάσει λοιπόν των "στοιχείων" που έχω μαζέψει, θα σας παρουσιάσω τις κατηγορίες των gamers που πιστεύω ότι υπάρχουν (ανάμεσά μας μάλιστα):
1. Ο Ρομαντικός:
Ο άνθρωπος πάντα έψαχνε/ψάχνει για διεξόδους. Διέξοδο από την βαρετή/άσχημη/άδικη/ολόιδια και πολλές φορές καταθλιπτική καθημερινότητα, τα προβλήματά του, γενικώς τα οποιαδήποτε κακώς κείμενα στη ζωή του. Διέξοδος μπορεί να είναι το ποτό ξέρω γω, το καγκούριασμα του αμαξιού, ένα νέο κούρεμα, το φαγητό, το shopping therapy ή και τα ναρκωτικά (για ποιο hardcore καταστάσεις).
Ο gamer λοιπόν που αναζητά την διέξοδο μέσω ενός παιχνιδιού έχει και αυτός κάποια χαρακτηριστικά. Όταν ξεκινάει το intro ενός νέου game θέλει να το απολαύσει και να γίνει asap immersed στο νέο αυτό κόσμο που ανοίγεται μπροστά του.
Βλέποντας την αρχή της ιστορίας που αυτό το game θα του διηγηθεί, υποσυνείδητα πάντα ελπίζει ότι η εισαγωγή θα τον συνεπάρει.Στην επόμενη σκηνή του intro, μία μουσική για παράδειγμα κλιμάκωση, θα του ρίξει μία απόκοσμη σφαλιάρα που θα τον πετάξει βίαια, από τη τσιμεντένια κωλόπολη γεμάτη από κάφρους και το υπαλληλίκι (για παράδειγμα), σε ένα φανταστικό κόσμο όπου ναι, υπάρχει σκοπός, υπάρχει νόημα. Ξαφνικά, άλλη μία φάτσα μέσα στα εκατομμύρια γίνεται ΚΑΠΟΙΟΣ. Γίνεται ο ήρωας ενός κόσμου από bytes, γίνεται κάποιος που ξέρει ότι, εάν παλέψει για το σκοπό του, θα δικαιωθεί, δεν υπάρχουν λαμόγια, σκατά και φελλοί σε αυτόν το κόσμο. Οι κανόνες του κόσμου αυτού, η "δικαιοσύνη" του, πάντα ισχύουν.
Ο gamer αυτός λοιπόν, διαβάζει πάντα το κείμενο του quest, δίνει σημασία στις επιλογές των διαλόγων, φροντίζει πάντα οι αξίες που τον διέπουν, να αντικατοπτρίζονται ΚΑΙ μέσα στο παιχνίδι. Εάν κάποια στιγμή μάλιστα, μπει στο πειρασμό να διαλέξει το "dark side" υπάρχει πιθανότητα να νιώσει ένα βάρος, μία ελαφρά ενοχή, κάτι δεν πάει καλά σκέφτεται και κάνει load πιο πριν. Δεν δίνει τόσο σημασία στο equipment του, τόση σημασία στα stats του ή στα kills του. Ο ultimate σκοπός τελικά είναι να ζήσει ο ίδιος, απαράλλακτος από τον πραγματικό του χαρακτήρα, μία περιπέτεια έξω από τα τετριμμένα.
2. Ο Loser:
Υποκατηγορία του παραπάνω τύπου gamer. Ο συγκεκριμένος πλησιάζει επικίνδυνα στο να αναστρέψει ποια κατάσταση είναι η πραγματική ζωή και ποιά ή virtual/διέξοδος. Όπως όλοι μας ξέρουμε (και όπως είπε ο γνωστός Vlasfymous friend of Tsik) η ζωή δεν έχει save. Ούτε load, ούτε resurrect. Με δική τους υπαιτιότητα, με άλλων, δεν έχει σημασία, η ζωή τους είναι άσχημη. Επειδή όμως όπως προείπαμε, στα games οι "νόμοι" λειτουργούν, βρίσκουν καταφύγιο σε κάποιο virtual κόσμο. Εκεί μέσα και μέρα με τη μέρα, επειδή ο χαρακτήρας τους - το ψηφιακό τους projection - εξελίσσεται (παίρνει π.χ. σιγά σιγά level, καλύτερα stats, καλύτερο equipment κλπ), αποκτούν μία αίσθηση ολοκλήρωσης ας το πούμε. Ή ακόμα καλύτερα, μία αίσθηση ότι η ζωή τους δεν είναι τόσο σκατά. Βέβαια και παραφράζοντας μία γνωστή ατάκα, "If you gaze long enough into the game, the game will gaze back into you". Ξαφνικά θέματα όπως για παράδειγμα το imbalance στο PVP αρχίζουν να μπαίνουν στην λίστα με τα θέματα της πραγματικής ζωής. Καμιά φορά μάλιστα, ανεβαίνουν και σε προτεραιότητα. Επικίνδυνα πράγματα.
3. Ο Ασιάτης:
"Τι έλεγε το quest? Αααα ναι ναι α γιαυτό..."
Ο Ασιάτης gamer δεν διαβάζει ποτέ κείμενο, βαριέται τις εισαγωγές και τα cinematics όπου οι χαρακτήρες αντί να σκοτώνουν, μιλάνε. Πρόκειται για την πιο καθαρή απόδειξη της γενετήσιας αρέσκειας του ανθρώπου, από ότι φαίνεται, στο να βλέπει έναν αριθμό να πλησιάζει σιγά σιγά έναν άλλο. Από την μία έχουμε έναν αριθμό μίας τρέχουσας κατάστασης (π.χ. XP, current kills, current stats) και από την άλλη έχουμε τον αριθμό όνειρο, τον στόχο. Το επόμενο level, το επόμενο τίτλο, το επόμενο καρότο. Δεν υπάρχει lore για αυτούς, δεν υπάρχει νόημα, δεν υπάρχει "σενάριο", δεν υπάρχει role playing. Ο μόνος σκοπός είναι το κυνηγητό του εκάστοτε αριθμητικού καρότου σαν τις μηχανές. 18 ώρες PVP, 15 ώρες farming, 10XP ακόμα, 5 kills ακόμα, πλησιάζουμε πλησιάζουμε, σε 5 μήνες θα είμαι υποψήφιος ανθυποφαντάρος στο COD, ή ενας ακόμα από τους 100.000 PVP GrandMasterGenerals στο Wow. Περνάμε δηλαδή από την αποσπασματική διέξοδο σε φανταστικούς κόσμους, στην αναστροφή του τι είναι πραγματικότητα και τι όχι και καταλήγουμε στο να έχουμε αποκτήσει δεύτερη δουλειά το απόγευμα. Δουλεύει ο Ασιάτης gamer στην εταιρεία "ΔιασκέδασηΤοΛέμεΤώρα Α.Ε." και όχι μόνο δεν πληρώνεται, αλλά πληρώνει κιόλας (μηνιαίο fee).
Hobby του; Να απαριθμεί στατιστικά από πωλήσεις, concurrent online gamers, απόψεις άλλων από forums που διαβάζει και λοιπά στατιστικά όταν των ρωτάνε εάν του άρεσε ένα game ή όχι.
4. O virtual "κάτι"
Εδώ έχουμε διαφορετικές εκφάνσεις του ιδίου φαινομένου. Για τον gamer αυτής της κατηγορίας η γραμμή μεταξύ πραγματικότητας και game έχει θολώσει επίσης. Θεωρεί ότι επειδή είναι καλός σε κάτι στον υπολογιστή, αυτό τον κάνει αυτεπάγγελτα καλό, στο ίδιο αντικείμενο και στην πραγματική ζωή. Γιαυτό βλέπει κανείς στο δρόμο, τύπο με τελειωμένο Peugeot 106 800 κυβικά να νομίζει ότι βρίσκεται στο Grand Tourismo και να κάνει κωλιές στη Πατησίων. Αναλόγως έχουμε virtual street fighters, virtual gangsters και καλά κ.ο.κ.
5. Ο trophie whore:
Ξανά θολώνει κάτι. Το "παιχνίδι", η "διασκέδαση", η παιχνιδο-κονσόλα, τα πάντα γίνονται μέσα προς την απόκτηση όλων των trophies, achievements, όπως θέλετε τα λέτε. Μόνο τότε νιώθει ολοκληρωμένος ο trophie whore. Μόνο στο 100%. Μάλλον κάτι με αριθμούς παίζει πάλι.
6. Ο Obsolete (ευγενική χορηγία από Tsik):
Ο Obsolete gamer, ήταν ΚΑΠΟΤΕ gamer. Ήταν gamer, παλιά, όταν ήταν άντρας, όταν δεν είχε παντρευτεί, δεν είχε αρραβωνιαστεί/πιάσει γκόμενα/πιάσει σπίτι/γεννήσει κλπ κλπ. Ο obsolete gamer, θέλει προσοχή όταν του στέλνεις trailer από COD 5 για παράδειγμα. Ποιο 5; θα σου πει, βγήκε 5; Εγώ το είχα αφήσει στο 2. Χαρακτηριστικό τους γνώρισμα, τα integrated graphics στο laptop. Δεν υπάρχει 3D γιαυτούς, είναι θαμμένο κάπου πίσω, μαζί με τη ελευθερία και τη ξεγνοιασιά της νιότης. Μπορείς να έχεις μία ψιλοσυζήτηση με αυτούς, αλλά θα είναι σαν να μιλάς με συνταξιούχο για το cloud cοmputing.
7. Ο Strategist:
Φέρει γνωρίσματα του Ασιάτη gamer αλλά πιο εκλεπτυσμένα κάπως. O Strategist μπορεί να μιλάει ώρες επί ωρών για τη στρατηγική του και το πως νίκησε τον τάδε. Βέβαια τελικά οι RTS στρατηγικές είναι τελικά δύο, είτε ντου με το καλημέρα, είτε ντου μετά από ώρες μαζέματος ξύλου, χρυσού, μαρμάρου ξέρω γω ή πετρελαίου. Γνωστό και ως "Eitherway ΝΤΟΥ". Πάλι βλέπουμε μία έλξη προς αριθμούς που αυξάνονται σιγά σιγά, βέβαια υπό τη κάλυψη της και καλά στρατηγικής. Επίσης διαφαίνονται και κάποια ψήγματα ηγετικού υπερ-όντος/Θεού παντοδύναμου. Kρατώντας το mouse της δύναμης, ο υπέρτατος στρατηγός στέλνει στη μάχη (ή στο γειτονικό δάσος) τα μικρά και γλυκά pixeloτά υποχείριά του, η ζωή των οποίων κρέμεται από αυτό το ον πίσω από το monitor. Σε κάποιες περιπτώσεις (εάν π.χ. το game έχει heroes) εκδηλώνεται και το virtual pet συναίσθημα, επίσης έχει παρατηρηθεί αλλά δεν είναι ικανού μεγέθους ώστε να αποτελέσει μία κατηγορία από μόνο του. Πρόκειται για την "αγάπη" που νιώθει ο οργανικός δημιουργός απέναντι στο ψηφιακό του "παιδί". Το δημιουργεί αρχικά, με ιδιαίτερη σημασία στα χαρακτηριστικά του (ένα ολόκληρο βιβλίο μπορεί να γραφτεί πάλι εδώ για τη φάση όπου φτιάχνει ο καθένας μας το χαρακτήρα του)το βλέπει να αναπτύσσεται, να γίνεται καλύτερο και γενικώς το νιώθει σαν κάτι το ζωντανό το οποίο τον περιμένει κάθε μέρα να γυρίσει στο σπίτι ώστε να το φροντίσει.
8. Ο Flasher:
Για τελευταία αφήνω την κατηγορία που θυμίζει περισσότερο νεοέλληνα. Ο flasher πάντα έχει το ακριβότερο PC. Εάν πρόκειται για κονσόλες, τις έχει όλες. Άλλωστε γιαυτό λέγονται και κονσ-ΟΛΕΣ, γιατί πρέπει να τις έχεις ΟΛΕΣ, σα το Pokemon ένα πράμα. Όταν βγαίνει ένα νέο game, δεν το αγοράζει εάν δεν το βρει σε super wow limited extended monadical edition και μάλιστα από eshop στο Lichtenstein. Κλασσική δικαιολογία, μα είχε μέσα το σώβρακο του original Batman, το χάρτη του unreleased demo ή κάποιο οπλοπολυβόλο. Όσον αφορά στα PC games, φυσικά μιλάμε για 5πλο SLI, unoptimized version του crysis ώστε να σέρνεται και να τρέχει μόνο σε αντρωμένα PCιά, οθόνες που κάποιες ίντσες τους αναγκαστικά βγαίνουν στο μπαλκόνι κλπ. Τα games δηλαδή αγοράζονται μόνο και μόνο για να τρέξουν demo και να βγάλουν FPS. To PC γίνεται μία μορφή ψηφιακού πέους το οποίο ΠΡΕΠΕΙ να είναι μεγαλύτερο από όλων των άλλων. Βέβαια, τελικά παίζουν καθόλου ή κάνουν όλη μέρα benchmarks (χμμ, πάλι αριθμοί, κάποιο pattern βλέπω εδώ).
Αυτά είχα να πω, εάν θέλετε να σας πω και ποιος ανήκει σε ποια κατηγορία, ευχαρίστως, εγώ πάντως ανήκω στην Νο1
:P
Όταν έχεις υπάρξει σε αμέτρητες συζητήσεις μεταξύ gamers, (ποιο παιχνίδι αρέσει στον καθένα, ποιο περισσότερο, ποιο λιγότερο, ποιο χαρακτηριστικό του συγκεκριμένα κ.ο.κ.) κάποια στιγμή εμφανίζονται patterns.
Βλέπεις δηλαδή ότι, οποιοδήποτε και να είναι το παιχνίδι υπό συζήτηση, ο χ φίλος θα μιλήσει για το χ χαρακτηριστικό του, ο ψ για το ψ και ου τω καθεξής.
Ας κρατήσουμε το παραπάνω στο buffer/clipboard του μυαλού μας.
Σε ένα ιδεατό κόσμο θα παίζαμε μέχρι να λιποθυμήσουμε.
Στον πραγματικό κόσμο όμως, το gaming δυστυχώς αποκτά κάποια όρια. Πρέπει να πάμε στη δουλειά, πρέπει να κάνουμε πιπί μας, πρέπει να βγάλουμε τη γυναίκα έξω, πρέπει, πρέπει, πρέπει.
Όσοι από αυτούς τους "inhibitors", έχουν φωνούλα, θα ακουστούν να λένε:
"Μα τι του βρίσκεις;"
"Γιατί ξεματιάζεσαι μπροστά στην οθόνη κάνοντας κλικικλικι και βλέποντας τον εμετό από τα γραφικά;"
"Τι νόημα έχει όλο αυτό;"
Με λίγα λόγια:
ΓΙΑΤΙ ΠΑΙΖΕΙΣ;
Μέγα ερώτημα φίλοι μου.
Πιστεύω ότι, ο καθένας μας έχει διαφορετική απάντηση στο παραπάνω ερώτημα με τα κεφαλαία γράμματα. Φυσικά πέρα από την κλασσική "Γιατί έτσι γουστάρω" εε ήθελα να πω, "Γιατί έτσι διασκεδάζω".
Βάσει λοιπόν των "στοιχείων" που έχω μαζέψει, θα σας παρουσιάσω τις κατηγορίες των gamers που πιστεύω ότι υπάρχουν (ανάμεσά μας μάλιστα):
1. Ο Ρομαντικός:
Ο άνθρωπος πάντα έψαχνε/ψάχνει για διεξόδους. Διέξοδο από την βαρετή/άσχημη/άδικη/ολόιδια και πολλές φορές καταθλιπτική καθημερινότητα, τα προβλήματά του, γενικώς τα οποιαδήποτε κακώς κείμενα στη ζωή του. Διέξοδος μπορεί να είναι το ποτό ξέρω γω, το καγκούριασμα του αμαξιού, ένα νέο κούρεμα, το φαγητό, το shopping therapy ή και τα ναρκωτικά (για ποιο hardcore καταστάσεις).
Ο gamer λοιπόν που αναζητά την διέξοδο μέσω ενός παιχνιδιού έχει και αυτός κάποια χαρακτηριστικά. Όταν ξεκινάει το intro ενός νέου game θέλει να το απολαύσει και να γίνει asap immersed στο νέο αυτό κόσμο που ανοίγεται μπροστά του.
Βλέποντας την αρχή της ιστορίας που αυτό το game θα του διηγηθεί, υποσυνείδητα πάντα ελπίζει ότι η εισαγωγή θα τον συνεπάρει.Στην επόμενη σκηνή του intro, μία μουσική για παράδειγμα κλιμάκωση, θα του ρίξει μία απόκοσμη σφαλιάρα που θα τον πετάξει βίαια, από τη τσιμεντένια κωλόπολη γεμάτη από κάφρους και το υπαλληλίκι (για παράδειγμα), σε ένα φανταστικό κόσμο όπου ναι, υπάρχει σκοπός, υπάρχει νόημα. Ξαφνικά, άλλη μία φάτσα μέσα στα εκατομμύρια γίνεται ΚΑΠΟΙΟΣ. Γίνεται ο ήρωας ενός κόσμου από bytes, γίνεται κάποιος που ξέρει ότι, εάν παλέψει για το σκοπό του, θα δικαιωθεί, δεν υπάρχουν λαμόγια, σκατά και φελλοί σε αυτόν το κόσμο. Οι κανόνες του κόσμου αυτού, η "δικαιοσύνη" του, πάντα ισχύουν.
Ο gamer αυτός λοιπόν, διαβάζει πάντα το κείμενο του quest, δίνει σημασία στις επιλογές των διαλόγων, φροντίζει πάντα οι αξίες που τον διέπουν, να αντικατοπτρίζονται ΚΑΙ μέσα στο παιχνίδι. Εάν κάποια στιγμή μάλιστα, μπει στο πειρασμό να διαλέξει το "dark side" υπάρχει πιθανότητα να νιώσει ένα βάρος, μία ελαφρά ενοχή, κάτι δεν πάει καλά σκέφτεται και κάνει load πιο πριν. Δεν δίνει τόσο σημασία στο equipment του, τόση σημασία στα stats του ή στα kills του. Ο ultimate σκοπός τελικά είναι να ζήσει ο ίδιος, απαράλλακτος από τον πραγματικό του χαρακτήρα, μία περιπέτεια έξω από τα τετριμμένα.
2. Ο Loser:
Υποκατηγορία του παραπάνω τύπου gamer. Ο συγκεκριμένος πλησιάζει επικίνδυνα στο να αναστρέψει ποια κατάσταση είναι η πραγματική ζωή και ποιά ή virtual/διέξοδος. Όπως όλοι μας ξέρουμε (και όπως είπε ο γνωστός Vlasfymous friend of Tsik) η ζωή δεν έχει save. Ούτε load, ούτε resurrect. Με δική τους υπαιτιότητα, με άλλων, δεν έχει σημασία, η ζωή τους είναι άσχημη. Επειδή όμως όπως προείπαμε, στα games οι "νόμοι" λειτουργούν, βρίσκουν καταφύγιο σε κάποιο virtual κόσμο. Εκεί μέσα και μέρα με τη μέρα, επειδή ο χαρακτήρας τους - το ψηφιακό τους projection - εξελίσσεται (παίρνει π.χ. σιγά σιγά level, καλύτερα stats, καλύτερο equipment κλπ), αποκτούν μία αίσθηση ολοκλήρωσης ας το πούμε. Ή ακόμα καλύτερα, μία αίσθηση ότι η ζωή τους δεν είναι τόσο σκατά. Βέβαια και παραφράζοντας μία γνωστή ατάκα, "If you gaze long enough into the game, the game will gaze back into you". Ξαφνικά θέματα όπως για παράδειγμα το imbalance στο PVP αρχίζουν να μπαίνουν στην λίστα με τα θέματα της πραγματικής ζωής. Καμιά φορά μάλιστα, ανεβαίνουν και σε προτεραιότητα. Επικίνδυνα πράγματα.
3. Ο Ασιάτης:
"Τι έλεγε το quest? Αααα ναι ναι α γιαυτό..."
Ο Ασιάτης gamer δεν διαβάζει ποτέ κείμενο, βαριέται τις εισαγωγές και τα cinematics όπου οι χαρακτήρες αντί να σκοτώνουν, μιλάνε. Πρόκειται για την πιο καθαρή απόδειξη της γενετήσιας αρέσκειας του ανθρώπου, από ότι φαίνεται, στο να βλέπει έναν αριθμό να πλησιάζει σιγά σιγά έναν άλλο. Από την μία έχουμε έναν αριθμό μίας τρέχουσας κατάστασης (π.χ. XP, current kills, current stats) και από την άλλη έχουμε τον αριθμό όνειρο, τον στόχο. Το επόμενο level, το επόμενο τίτλο, το επόμενο καρότο. Δεν υπάρχει lore για αυτούς, δεν υπάρχει νόημα, δεν υπάρχει "σενάριο", δεν υπάρχει role playing. Ο μόνος σκοπός είναι το κυνηγητό του εκάστοτε αριθμητικού καρότου σαν τις μηχανές. 18 ώρες PVP, 15 ώρες farming, 10XP ακόμα, 5 kills ακόμα, πλησιάζουμε πλησιάζουμε, σε 5 μήνες θα είμαι υποψήφιος ανθυποφαντάρος στο COD, ή ενας ακόμα από τους 100.000 PVP GrandMasterGenerals στο Wow. Περνάμε δηλαδή από την αποσπασματική διέξοδο σε φανταστικούς κόσμους, στην αναστροφή του τι είναι πραγματικότητα και τι όχι και καταλήγουμε στο να έχουμε αποκτήσει δεύτερη δουλειά το απόγευμα. Δουλεύει ο Ασιάτης gamer στην εταιρεία "ΔιασκέδασηΤοΛέμεΤώρα Α.Ε." και όχι μόνο δεν πληρώνεται, αλλά πληρώνει κιόλας (μηνιαίο fee).
Hobby του; Να απαριθμεί στατιστικά από πωλήσεις, concurrent online gamers, απόψεις άλλων από forums που διαβάζει και λοιπά στατιστικά όταν των ρωτάνε εάν του άρεσε ένα game ή όχι.
4. O virtual "κάτι"
Εδώ έχουμε διαφορετικές εκφάνσεις του ιδίου φαινομένου. Για τον gamer αυτής της κατηγορίας η γραμμή μεταξύ πραγματικότητας και game έχει θολώσει επίσης. Θεωρεί ότι επειδή είναι καλός σε κάτι στον υπολογιστή, αυτό τον κάνει αυτεπάγγελτα καλό, στο ίδιο αντικείμενο και στην πραγματική ζωή. Γιαυτό βλέπει κανείς στο δρόμο, τύπο με τελειωμένο Peugeot 106 800 κυβικά να νομίζει ότι βρίσκεται στο Grand Tourismo και να κάνει κωλιές στη Πατησίων. Αναλόγως έχουμε virtual street fighters, virtual gangsters και καλά κ.ο.κ.
5. Ο trophie whore:
Ξανά θολώνει κάτι. Το "παιχνίδι", η "διασκέδαση", η παιχνιδο-κονσόλα, τα πάντα γίνονται μέσα προς την απόκτηση όλων των trophies, achievements, όπως θέλετε τα λέτε. Μόνο τότε νιώθει ολοκληρωμένος ο trophie whore. Μόνο στο 100%. Μάλλον κάτι με αριθμούς παίζει πάλι.
6. Ο Obsolete (ευγενική χορηγία από Tsik):
Ο Obsolete gamer, ήταν ΚΑΠΟΤΕ gamer. Ήταν gamer, παλιά, όταν ήταν άντρας, όταν δεν είχε παντρευτεί, δεν είχε αρραβωνιαστεί/πιάσει γκόμενα/πιάσει σπίτι/γεννήσει κλπ κλπ. Ο obsolete gamer, θέλει προσοχή όταν του στέλνεις trailer από COD 5 για παράδειγμα. Ποιο 5; θα σου πει, βγήκε 5; Εγώ το είχα αφήσει στο 2. Χαρακτηριστικό τους γνώρισμα, τα integrated graphics στο laptop. Δεν υπάρχει 3D γιαυτούς, είναι θαμμένο κάπου πίσω, μαζί με τη ελευθερία και τη ξεγνοιασιά της νιότης. Μπορείς να έχεις μία ψιλοσυζήτηση με αυτούς, αλλά θα είναι σαν να μιλάς με συνταξιούχο για το cloud cοmputing.
7. Ο Strategist:
Φέρει γνωρίσματα του Ασιάτη gamer αλλά πιο εκλεπτυσμένα κάπως. O Strategist μπορεί να μιλάει ώρες επί ωρών για τη στρατηγική του και το πως νίκησε τον τάδε. Βέβαια τελικά οι RTS στρατηγικές είναι τελικά δύο, είτε ντου με το καλημέρα, είτε ντου μετά από ώρες μαζέματος ξύλου, χρυσού, μαρμάρου ξέρω γω ή πετρελαίου. Γνωστό και ως "Eitherway ΝΤΟΥ". Πάλι βλέπουμε μία έλξη προς αριθμούς που αυξάνονται σιγά σιγά, βέβαια υπό τη κάλυψη της και καλά στρατηγικής. Επίσης διαφαίνονται και κάποια ψήγματα ηγετικού υπερ-όντος/Θεού παντοδύναμου. Kρατώντας το mouse της δύναμης, ο υπέρτατος στρατηγός στέλνει στη μάχη (ή στο γειτονικό δάσος) τα μικρά και γλυκά pixeloτά υποχείριά του, η ζωή των οποίων κρέμεται από αυτό το ον πίσω από το monitor. Σε κάποιες περιπτώσεις (εάν π.χ. το game έχει heroes) εκδηλώνεται και το virtual pet συναίσθημα, επίσης έχει παρατηρηθεί αλλά δεν είναι ικανού μεγέθους ώστε να αποτελέσει μία κατηγορία από μόνο του. Πρόκειται για την "αγάπη" που νιώθει ο οργανικός δημιουργός απέναντι στο ψηφιακό του "παιδί". Το δημιουργεί αρχικά, με ιδιαίτερη σημασία στα χαρακτηριστικά του (ένα ολόκληρο βιβλίο μπορεί να γραφτεί πάλι εδώ για τη φάση όπου φτιάχνει ο καθένας μας το χαρακτήρα του)το βλέπει να αναπτύσσεται, να γίνεται καλύτερο και γενικώς το νιώθει σαν κάτι το ζωντανό το οποίο τον περιμένει κάθε μέρα να γυρίσει στο σπίτι ώστε να το φροντίσει.
8. Ο Flasher:
Για τελευταία αφήνω την κατηγορία που θυμίζει περισσότερο νεοέλληνα. Ο flasher πάντα έχει το ακριβότερο PC. Εάν πρόκειται για κονσόλες, τις έχει όλες. Άλλωστε γιαυτό λέγονται και κονσ-ΟΛΕΣ, γιατί πρέπει να τις έχεις ΟΛΕΣ, σα το Pokemon ένα πράμα. Όταν βγαίνει ένα νέο game, δεν το αγοράζει εάν δεν το βρει σε super wow limited extended monadical edition και μάλιστα από eshop στο Lichtenstein. Κλασσική δικαιολογία, μα είχε μέσα το σώβρακο του original Batman, το χάρτη του unreleased demo ή κάποιο οπλοπολυβόλο. Όσον αφορά στα PC games, φυσικά μιλάμε για 5πλο SLI, unoptimized version του crysis ώστε να σέρνεται και να τρέχει μόνο σε αντρωμένα PCιά, οθόνες που κάποιες ίντσες τους αναγκαστικά βγαίνουν στο μπαλκόνι κλπ. Τα games δηλαδή αγοράζονται μόνο και μόνο για να τρέξουν demo και να βγάλουν FPS. To PC γίνεται μία μορφή ψηφιακού πέους το οποίο ΠΡΕΠΕΙ να είναι μεγαλύτερο από όλων των άλλων. Βέβαια, τελικά παίζουν καθόλου ή κάνουν όλη μέρα benchmarks (χμμ, πάλι αριθμοί, κάποιο pattern βλέπω εδώ).
Αυτά είχα να πω, εάν θέλετε να σας πω και ποιος ανήκει σε ποια κατηγορία, ευχαρίστως, εγώ πάντως ανήκω στην Νο1
:P
Friday, October 2, 2009
Botnet με "αποκλειστικοτητα" στα Macs ;
Ισως να είχατε διαβασει τον περασμενο Ιανουαριο για τον ιο OSX.iService ο οποιος ειχε "φυτευτει" μεσα σε πειρατικα αντιγραφα του CS4 Suite και iWork 09 και διακινουταν μεσω torrents και αλλων P2P εφαρμογων.
Οι αναλυτες της Symantec ανακοινωσαν στο προσφατο Virus Bulletin οτι συστηματα που ειχαν μολυνθει απο τον ιο αυτον, εχουν δημιουργησει ενα δικο τους botnet αποκλειστικα απο Macs και ηδη εχουν εξαπολυσει DDoS attack εναντιον καποιου website.
Ενα botnet αποτελει ενα συνολο-δικτυο απο συστηματα τα οποια εχουν μολυνθει απο συγκεκριμενο ιο ο οποιος τα καθιστα ερμαια του δημιουργου του ιου αυτου. Στη συνεχεια ο "ιδιοκτητης" του botnet μπορει να δωσει εντολες στα συστηματα που εχει μολυνει οπως πχ η αποστολη spam, μολυνση νεων συστηματων, ομαδικη επιθεση σε websites και άλλα "ωραια".
Οπως ομως αναφερεται σε ειδικο άρθρο της Symantec , αυτο δε σημαινει οτι ολοι οι Mac users ειναι υπο απειλη και οι Mac χρηστες ειναι αρκετα ασφαλης αν λαμβανουν βασικα μετρα προστασιας. Τα μετρα που προτεινονται ειναι επιγραμματικα :
Εν κατακλειδει , αμφιβάλω εαν θα πρεπει ολοι οι νεο-φιλοι του Mac OS θα πρεπει να θορυβηθουμε ιδιαιτερα, αντιθετα θα πρεπει να χαιρομαστε γιατι ο ιος δεν εξεθεσε καποιο κενο ασφαλειας και δεν εκανε καποιο remote exploit στα συνδεδεμενα στο Internet Macs. Αντιθετα εκμεταλλεύτηκε την αφελεια μερικων που κατεβαζουν αερα πατερα ο,τι βρουν στο minova ή αλλα generic P2P sites. Αρα το συμπέρασμα ; Κατεβαζετε τα War3z σας απο καλες πηγες και όχι απο "ο,τι να'ναι".
:)
Οι αναλυτες της Symantec ανακοινωσαν στο προσφατο Virus Bulletin οτι συστηματα που ειχαν μολυνθει απο τον ιο αυτον, εχουν δημιουργησει ενα δικο τους botnet αποκλειστικα απο Macs και ηδη εχουν εξαπολυσει DDoS attack εναντιον καποιου website.
Ενα botnet αποτελει ενα συνολο-δικτυο απο συστηματα τα οποια εχουν μολυνθει απο συγκεκριμενο ιο ο οποιος τα καθιστα ερμαια του δημιουργου του ιου αυτου. Στη συνεχεια ο "ιδιοκτητης" του botnet μπορει να δωσει εντολες στα συστηματα που εχει μολυνει οπως πχ η αποστολη spam, μολυνση νεων συστηματων, ομαδικη επιθεση σε websites και άλλα "ωραια".
Οπως ομως αναφερεται σε ειδικο άρθρο της Symantec , αυτο δε σημαινει οτι ολοι οι Mac users ειναι υπο απειλη και οι Mac χρηστες ειναι αρκετα ασφαλης αν λαμβανουν βασικα μετρα προστασιας. Τα μετρα που προτεινονται ειναι επιγραμματικα :
- Τρεξτε ενα καλο Security Suite
- Να κανετε τακτικα τα updates του λειτουργικου συστηματος και των εφαρμογών.
- Μην πεφτετε στην παγιδα να τρεξετε "δωρεαν" security scans που εμφανιζονται απο pop-ups ακομα και αν ειναι απο γνωστα και "καθαρα" websites
- Χειριστείτε εξυπνα τα user accounts που δημιουργειτε. Φτιαξτε ενα περιορισμενων δικαιωματων user account για την καθημερινη σας δουλεια, και ενα account δικαιωματων διαχειριστη όποτε ειναι απαραιτητο.
- Χειριστείτε έξυπνα τα Passwords σας. Αλλαζετε τακτικα τους κωδικους που συνδεονται με λογαριασμους που μπορει να εχουν στοιχεια καρτων, λογαριασμων (πχ paypal, google checkout). Χρησιμοποιειτε συνθετα passwords με αριθμους, κεφαλαια και μικρα γραμματα και συμβολα τουλαχιστον με μηκος 8 χαρακτηρων.
- Λαμβανετε τακτικα αντιγραφα ασφαλειας του συστηματος και των δεδομενων σας (να΄ναι καλα το Time Machine)
Εν κατακλειδει , αμφιβάλω εαν θα πρεπει ολοι οι νεο-φιλοι του Mac OS θα πρεπει να θορυβηθουμε ιδιαιτερα, αντιθετα θα πρεπει να χαιρομαστε γιατι ο ιος δεν εξεθεσε καποιο κενο ασφαλειας και δεν εκανε καποιο remote exploit στα συνδεδεμενα στο Internet Macs. Αντιθετα εκμεταλλεύτηκε την αφελεια μερικων που κατεβαζουν αερα πατερα ο,τι βρουν στο minova ή αλλα generic P2P sites. Αρα το συμπέρασμα ; Κατεβαζετε τα War3z σας απο καλες πηγες και όχι απο "ο,τι να'ναι".
:)
Monday, September 14, 2009
Απλά συσκευή η πολυσυσκευή?... και η νοοτροπία του ελβετικού σουγιά...
Η δεκαετία του 90 ήταν η αρχή των κινητών τηλεφώνων για την Ευρώπη και τη χώρα μας. Πλήθος συσκευών εμφανίστηκαν και πήραν τη θέση τους σε κάποιο από τα χέρια μας, γιατί μην ξεχνάμε στην αρχή όλα είχαν την «τουβλοειδή» μορφή. Ο χρόνος τα εκπολίτισε. Τα έκανε πιο λεπτά πιο μικρά σχεδόν ανύπαρκτα και άρχιζαν να εμφανίζονται και οι πρώτες ήδη εγκατεστημένες εφαρμογές. Αργότερα γίνανε έγχρωμα, προστέθηκε ο φωτογραφικός φακός και για να μην μακρηγορούμε φτάνουμε στο απόγειο της τεχνολογίας που είναι βέβαια το Iphone.
Το μέγεθος άλλαξε. Πλέον όλο το παιχνίδι παίζεται σε αυτό που βλέπουμε δηλαδή την οθόνη. Το μάτι πλέον ευχαριστιέται χρώματα, video clip, games και πολλά άλλα σε μια συσκευή. Οι εταιρίες πολεμάνε για το ποια θα σερβίρει καλύτερα το προϊόν της και προσθέτουν απίστευτα πράγματα στις συσκευές τους. Είναι όμως χρήσιμα? Τα χρησιμοποιεί ο μέσος χρήστης στη καθημερινότητά του? Μήπως κάνουν τη συσκευή δύσχρηστη, με ελαττώματα και ανεβάζουν το κόστος της χωρίς ιδιαίτερο λόγο?
Το δικό μου προφίλ για τη χρήση του τηλεφώνου έχει ως εξής...
Να έχει καλή λήψη
Να πραγματοποιεί κλήσεις χωρίς διακοπές.
Να ακούγεται καθαρά
Να μπορώ να λαμβάνω ηλεκτρονικό ταχυδρομείο
Και να έχει έναν ικανοποιητικό χώρο για να βάζω τις μουσικές επιλογές μου.
Να έχει καλή λήψη
Να πραγματοποιεί κλήσεις χωρίς διακοπές.
Να ακούγεται καθαρά
Να μπορώ να λαμβάνω ηλεκτρονικό ταχυδρομείο
Και να έχει έναν ικανοποιητικό χώρο για να βάζω τις μουσικές επιλογές μου.
Από τα τέλη της δεκαετίας του 90 και μέχρι το 2004 περίπου χρησιμοποιούσα διάφορα μοντέλα της Nokia με τελευταίο το Ν91 που επιτέλους μπορούσα να βάλω τις μουσικές μου και είχε μια ικανοποιητική απόδοση. Κάποια στιγμή είπα να προχωρήσω και να εξερευνήσω τον «ανοιχτό» κόσμο των mobile windows. Έτσι λοιπόν απέκτησα ένα QTEK με συρόμενο qwerty πληκτρολόγιο. Εντυπωσιακό στην αρχή... Μετά άρχισαν τα προβλήματα. Εννοώ προβλήματα ουσίας που είναι βέβαια οι χαμένες κλήσεις , αναπάντητες τριών ημερών να εμφανίζονται ξαφνικά και πράγματα τα οποία είναι σημαντικά για τη λειτουργία ενός ΤΗΛΕΦΩΝΟΥ.
Βέβαια τα υπόλοιπα προβλήματα όπως κολλήματα και reboot κάθε τρεις και λίγο είναι περιττό να τα αναφέρω αφού εν ολίγοις είναι γνωστά για τις συσκευές με windows mobile.
Επίσης δεν είχα και το χρόνο να κάθομαι να ψαχουλεύω κάθε στιγμή το κινητό για εκείνο το software, εκείνη τη δυνατότητα και γενικά να περνάω ώρες πάνω από το τηλέφωνο και να γίνομαι ο σπαστικός της παρέας.
Πριν λίγα χρόνια προσγειώνεται το Iphone…το οποίο εγώ προσωπικά το παρομοιάζω σαν ελβετικό σουγιά με διαθέσιμα slots για έξτρα πράγματα. Ακριβώς αυτό που θέλει ο μέσος αλλά και ο high end χρήστης.
Ο μέσος σαν και μένα κάνει πολύ καλά τη δουλειά του και ακούει και τη μουσικούλα του ενώ ο advanced καταφεύγει σε λύσεις jailbreak.
Για μένα το κινητό είναι πρώτα από όλα τηλέφωνο και μετά κάτι άλλο. Προσωπικά δε περνάω ώρα «χαιδεύοντας» το iphone και κατεβάζοντας ότι εφαρμογή βρίσκω μπροστά μου. Το απολαμβάνω όμως όταν περπατάω και ακούω τη μουσικούλα μου και λαμβάνω παράλληλα το ταχυδρομείο μου.
Η απλότητα της συσκευής είναι αυτό που έχει κερδίσει τόσο κόσμο και κυρίως το γεγονός ότι δεν έχασε την κύρια λειτουργία του, αυτή του τηλεφώνου. Γνωρίζω αρκετούς που απλά έχουν βάλει 2-3 εφαρμογές που τους ενδιαφέρουν και ακούνε τις μουσικές τους και είναι ικανοποιημένοι. Ξέρω ελάχιστους που έχουν χρησιμοποιήσει τα βαρόμετρα, υψόμετρα, ντεσιμπελόμετρα, κουνουποδιώχτες και ότι άλλο μπορεί να σκαρφιστεί ένας developer για να πουλήσει και να επιδείξει τις δυνατότητες μιας συσκευής.
Ο μέσος σαν και μένα κάνει πολύ καλά τη δουλειά του και ακούει και τη μουσικούλα του ενώ ο advanced καταφεύγει σε λύσεις jailbreak.
Για μένα το κινητό είναι πρώτα από όλα τηλέφωνο και μετά κάτι άλλο. Προσωπικά δε περνάω ώρα «χαιδεύοντας» το iphone και κατεβάζοντας ότι εφαρμογή βρίσκω μπροστά μου. Το απολαμβάνω όμως όταν περπατάω και ακούω τη μουσικούλα μου και λαμβάνω παράλληλα το ταχυδρομείο μου.
Η απλότητα της συσκευής είναι αυτό που έχει κερδίσει τόσο κόσμο και κυρίως το γεγονός ότι δεν έχασε την κύρια λειτουργία του, αυτή του τηλεφώνου. Γνωρίζω αρκετούς που απλά έχουν βάλει 2-3 εφαρμογές που τους ενδιαφέρουν και ακούνε τις μουσικές τους και είναι ικανοποιημένοι. Ξέρω ελάχιστους που έχουν χρησιμοποιήσει τα βαρόμετρα, υψόμετρα, ντεσιμπελόμετρα, κουνουποδιώχτες και ότι άλλο μπορεί να σκαρφιστεί ένας developer για να πουλήσει και να επιδείξει τις δυνατότητες μιας συσκευής.
Ο κόσμος δείχνει την κατεύθυνση στις εταιρίες και καλά θα είναι μερικές φορές να δίνουν λίγη σημασία. Τηλέφωνο πρώτα – καλό τηλεφωνικό κατάλογο – σωστά reminders και διαθέσιμα slots για πρόσθετες ανάγκες αν υπάρχουν.
Γεγονός όμως είναι ένα...Όταν το ρεύμa πέσει και η μπαταρία οποιουδήποτε κινητού που έχουμε, τελειώσει, έχετε πρόχειρο ένα πραγματικό ελβετικό σουγιά.
Saturday, September 12, 2009
Απο το μούρο στο μήλο ... (Τα παντα μηλα #1)
Τον Μάιο του 2008 εκανα ξανα μια δηλωση που θα με εβγαζε ψευτη σχεδον ενα χρονο μετά (οπως καθε χρονο τα τελευταια 8 και βαλε χρονια)
"Τερμα" ειπα ..."Αυτο ειναι ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ μου για τα επομενα 3 χρονια. Ηταν οταν πεταξα στα σκουπιδια (κυριολεκτικα, αλλα μετα το ανεσυρα με πουρε και κοκκινιστο στην οθονη) το Eten X800. Ο λόγος ; Το Blackberry Curve.
Αποφασισε η εταιρια λοιπον να κανει συμφωνια με την RIM και να εχουμε ολοι απο ενα Blackberry. Κατενθουσιαστηκα !! Τηλεφωνο, *ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ* push email οπου και να εισαι στον κοσμο, κατι ψιλοεφαρμογουλες για τα βασικα, κατεβαζες και δωρεαν Opera Browser και δουλευες οπου κι αν ησουν, στην κινηση , μετα το meeting, στον καφε κλπ κλπ κλπ...
Κολληματα ΜΗΔΕΝ, ξεχναγες που ειναι το on/off button και πως βγαινει η μπαταρια, ουτε κουβεντα για εφαρμογη που να κολλησει τη συσκευη ή να χαλασει κατι.
Ολα κυλουσαν ροδινα τον πρωτο καιρο ωσπου αρχισαν οι πρωτες σταγονες αμφιβολιας να κυλανε απο το καραφλο μου κεφαλι.
Στην αρχη ηταν οι εφαρμογες. Στο blackberry εφαρμογες "τζαμπα" δεν υπαρχουν. Η πειρατεια ειναι ειδος που ποτε δεν εμφανιστηκε στο blackberry. Καθε εφαρμογη που κατεβαζεις δενεται με το PIN σου (τον μοναδικο αριθμο που δινει η RIM σε καθε συσκευη, κατι σαν το IMEI αλλα property of RIM) και δεν μπορεις να το μεταφερεις, αντιγραψεις, μεταβαλεις κλπ. Ετσι λοιπον περιορισμος κατ'οικον με ο,τι δωρεαν υπαρχει , αντε κανα facebook, κανα Google Latitude, να σου και ο MSN messenger ..εε ωπα καλα εισαι μην ζητας κι αλλα.
Μετα αρχισε το κοκκινο λαμπακι. Οταν ερχεται νεο email αναβοσβηνει μια κοκκινη ενδειξη για να ενημερωσει το χρηστη. Εε αυτο ηταν .. Αναβε το λαμπακι, ετρεχε ο δουλος να δει τι εγινε, τι συνεβη, ποιος με θελει, τι εσκασε , κι ολα αυτα σε βαθμο καταναγκασμου. Το γαμημενο το λαμπακι οταν αναβε επρεπε να το ανοιξω να δω, να διαβασω, να απαντησω, να προωθησω. Η "ελευθερια" της προσβασης αρχισε να γινεται σκλαβια. Αρχισα να γινομαι ο γραφικος της οικογενειας που ετρεχε καθε λιγο και λιγακι να διαβασει το email του και τσουκου τσουκου να γραφει στο QWERTY πληκτρολογιο.
Μετα ηταν η καμερα, μετα ηταν το φτωχικο media player μετα εφταιγαν ολα... Περιπου 12 μηνες μετα, ηρθε η ρηξη... Κανενα συναισθημα, καμμια λατρεια -οπως με τα παλια μου τηλεφωνα- αρχισε το silicone skin να φθειρετε , η οθονη να παραμελειται και το πληκτρολογιο να παρακαλει για ελεος. Αρχισα να γραφω πιο πολλα email απο αυτο παρα απο το πληκτρολογιο του laptop !! Το ιδιο συνεβαινε και σε ολους τους συναδελφους.. Αρχισαν τα μηνυματα στο inbox να πληθαινουν μονο και μονο because I can. Συζητησεις που περιμεναν την επομενη μερα η το ΣΚ , ξεκιναγαν στις 11 το βραδυ της Παρασκευης και τελειωναν την Κυριακη το απογευμα τσουκου τσακα με το πληκτρολογιο.
Αυτο ηταν... Ηρθε η ωρα να απελευθερωθω. Οταν ανακοινωθηκε το 3GS και η εκδοση 3.0 του iPhone OS, ειπα οτι ειναι η ωρα να κανω το βημα ,γιατι μην γελιομαστε, τηλεφωνο χωρις ελληνικο πληκτρολογιο απο τη μανα του, χωρις copy paste χωρις σοβαρη υποστηριξη bluetooth δεν μπορω να δεχτω στα χερια μου. Τωρα ομως που ολα αυτα εφτιαξαν ηρθε η στιγμη.
Το Blackberry μπηκε στο συρταρι και το 3GS πηρε τη θεση του. Εφαρμογες, multimedia, email , social networking απο ΠΑΝΤΟΥ.. Ααα παιρνει και τηλεφωνα ..
Το iPhone σημερα ειναι η συσκευη που ονειρευομασταν με τον Lord Vec οταν το 2002 καναμε ντου στη Στουρναρη 4 λεπτα πριν κλεισουν τα μαγαζια και παρουμε το iPaq 3760 (Compaq ακομα) , και οτι αλλο εχει βγει προς την πορεια αυτη ειναι -ακομα- ενα φτωχο κακεκτυπο.
Ετσι λοιπον ειναι καιρος να αναφωνησω την ετησια δηλωση "ΤΕΡΜΑ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ 3... καλα, 2 χρονια".... :)
"Τερμα" ειπα ..."Αυτο ειναι ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ μου για τα επομενα 3 χρονια. Ηταν οταν πεταξα στα σκουπιδια (κυριολεκτικα, αλλα μετα το ανεσυρα με πουρε και κοκκινιστο στην οθονη) το Eten X800. Ο λόγος ; Το Blackberry Curve.
Αποφασισε η εταιρια λοιπον να κανει συμφωνια με την RIM και να εχουμε ολοι απο ενα Blackberry. Κατενθουσιαστηκα !! Τηλεφωνο, *ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ* push email οπου και να εισαι στον κοσμο, κατι ψιλοεφαρμογουλες για τα βασικα, κατεβαζες και δωρεαν Opera Browser και δουλευες οπου κι αν ησουν, στην κινηση , μετα το meeting, στον καφε κλπ κλπ κλπ...
Κολληματα ΜΗΔΕΝ, ξεχναγες που ειναι το on/off button και πως βγαινει η μπαταρια, ουτε κουβεντα για εφαρμογη που να κολλησει τη συσκευη ή να χαλασει κατι.
Ολα κυλουσαν ροδινα τον πρωτο καιρο ωσπου αρχισαν οι πρωτες σταγονες αμφιβολιας να κυλανε απο το καραφλο μου κεφαλι.
Στην αρχη ηταν οι εφαρμογες. Στο blackberry εφαρμογες "τζαμπα" δεν υπαρχουν. Η πειρατεια ειναι ειδος που ποτε δεν εμφανιστηκε στο blackberry. Καθε εφαρμογη που κατεβαζεις δενεται με το PIN σου (τον μοναδικο αριθμο που δινει η RIM σε καθε συσκευη, κατι σαν το IMEI αλλα property of RIM) και δεν μπορεις να το μεταφερεις, αντιγραψεις, μεταβαλεις κλπ. Ετσι λοιπον περιορισμος κατ'οικον με ο,τι δωρεαν υπαρχει , αντε κανα facebook, κανα Google Latitude, να σου και ο MSN messenger ..εε ωπα καλα εισαι μην ζητας κι αλλα.
Μετα αρχισε το κοκκινο λαμπακι. Οταν ερχεται νεο email αναβοσβηνει μια κοκκινη ενδειξη για να ενημερωσει το χρηστη. Εε αυτο ηταν .. Αναβε το λαμπακι, ετρεχε ο δουλος να δει τι εγινε, τι συνεβη, ποιος με θελει, τι εσκασε , κι ολα αυτα σε βαθμο καταναγκασμου. Το γαμημενο το λαμπακι οταν αναβε επρεπε να το ανοιξω να δω, να διαβασω, να απαντησω, να προωθησω. Η "ελευθερια" της προσβασης αρχισε να γινεται σκλαβια. Αρχισα να γινομαι ο γραφικος της οικογενειας που ετρεχε καθε λιγο και λιγακι να διαβασει το email του και τσουκου τσουκου να γραφει στο QWERTY πληκτρολογιο.
Μετα ηταν η καμερα, μετα ηταν το φτωχικο media player μετα εφταιγαν ολα... Περιπου 12 μηνες μετα, ηρθε η ρηξη... Κανενα συναισθημα, καμμια λατρεια -οπως με τα παλια μου τηλεφωνα- αρχισε το silicone skin να φθειρετε , η οθονη να παραμελειται και το πληκτρολογιο να παρακαλει για ελεος. Αρχισα να γραφω πιο πολλα email απο αυτο παρα απο το πληκτρολογιο του laptop !! Το ιδιο συνεβαινε και σε ολους τους συναδελφους.. Αρχισαν τα μηνυματα στο inbox να πληθαινουν μονο και μονο because I can. Συζητησεις που περιμεναν την επομενη μερα η το ΣΚ , ξεκιναγαν στις 11 το βραδυ της Παρασκευης και τελειωναν την Κυριακη το απογευμα τσουκου τσακα με το πληκτρολογιο.
Αυτο ηταν... Ηρθε η ωρα να απελευθερωθω. Οταν ανακοινωθηκε το 3GS και η εκδοση 3.0 του iPhone OS, ειπα οτι ειναι η ωρα να κανω το βημα ,γιατι μην γελιομαστε, τηλεφωνο χωρις ελληνικο πληκτρολογιο απο τη μανα του, χωρις copy paste χωρις σοβαρη υποστηριξη bluetooth δεν μπορω να δεχτω στα χερια μου. Τωρα ομως που ολα αυτα εφτιαξαν ηρθε η στιγμη.
Το Blackberry μπηκε στο συρταρι και το 3GS πηρε τη θεση του. Εφαρμογες, multimedia, email , social networking απο ΠΑΝΤΟΥ.. Ααα παιρνει και τηλεφωνα ..
Το iPhone σημερα ειναι η συσκευη που ονειρευομασταν με τον Lord Vec οταν το 2002 καναμε ντου στη Στουρναρη 4 λεπτα πριν κλεισουν τα μαγαζια και παρουμε το iPaq 3760 (Compaq ακομα) , και οτι αλλο εχει βγει προς την πορεια αυτη ειναι -ακομα- ενα φτωχο κακεκτυπο.
Ετσι λοιπον ειναι καιρος να αναφωνησω την ετησια δηλωση "ΤΕΡΜΑ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ 3... καλα, 2 χρονια".... :)
Thursday, September 10, 2009
Εάν το "Χ" ήταν "Ψ"
Στη καθημερινότητα κάθε ανθρώπου που έχει θυσιάσει τη ψυχική του υγεία στον ερεθιστικό θεό του καψίματος με τη τεχνολογία, είναι πολύ συχνό οι συνηθισμένες έννοιες να περιπλέκονται σε ένα αιθέριο χορό με το gaming/tech terminology (ναι μάλλον λήγμένα ήταν τελικά).
Εδώ παραθέτω κάποια αποφθέγματα, κάποια διαμάντια της προαναφερθήσας παραδοχής ότι τα εγκεφαλικά μας κύτταρα γίνονται παρανάλωμα του πυρός for your viewing pleasure:
1. Εάν ένα ξενοδοχείο ήταν MMORPG:
Τα δωμάτια θα ήταν instanced. Έτσι ένα δίκλινο π.χ. θα χωρούσε πολύ περισσότερα άτομα. Τρελό κερδος
Το πρωί οι πελάτες θα έτρωγαν wipe αντί για πρωινό. Κέρδος και εκεί.
Όταν περιχαρείς θα μαθαίνανε το κάθε instanced δωμάτιο θα λέγανε: "Πωπω σήμερα κάναμε clear το Room 24". Πάλι κέρδος, δεν έχεις καθαρίστριες, οι πελάτες κάνουν όλη τη δουλειά.
2. Εάν το Lord Of The Rings (respect) δεν είχε σαν setting τη Middle Earth αλλά μία εταιρεία πληροφορικής:
Ο πρασινωπός διεκδικητής του δαχτυλιδιού θα ήταν DBA και θα τον έλεγαν Column, μάλιστα θα έβηχε και έτσι "COLUMN! COLUMN!"
3. Εάν οι δημοσιογράφοι ήταν force sensitive και βοηθούσαν τον Vader ψάχνωντας για κρυμμένους Jedi:
Θα είχαμε εκπομπή με τη γνωστή παρουσιάστρια ονόματει "Force στο τούνελ".
More to come :P
Εδώ παραθέτω κάποια αποφθέγματα, κάποια διαμάντια της προαναφερθήσας παραδοχής ότι τα εγκεφαλικά μας κύτταρα γίνονται παρανάλωμα του πυρός for your viewing pleasure:
1. Εάν ένα ξενοδοχείο ήταν MMORPG:
Τα δωμάτια θα ήταν instanced. Έτσι ένα δίκλινο π.χ. θα χωρούσε πολύ περισσότερα άτομα. Τρελό κερδος
Το πρωί οι πελάτες θα έτρωγαν wipe αντί για πρωινό. Κέρδος και εκεί.
Όταν περιχαρείς θα μαθαίνανε το κάθε instanced δωμάτιο θα λέγανε: "Πωπω σήμερα κάναμε clear το Room 24". Πάλι κέρδος, δεν έχεις καθαρίστριες, οι πελάτες κάνουν όλη τη δουλειά.
2. Εάν το Lord Of The Rings (respect) δεν είχε σαν setting τη Middle Earth αλλά μία εταιρεία πληροφορικής:
Ο πρασινωπός διεκδικητής του δαχτυλιδιού θα ήταν DBA και θα τον έλεγαν Column, μάλιστα θα έβηχε και έτσι "COLUMN! COLUMN!"
3. Εάν οι δημοσιογράφοι ήταν force sensitive και βοηθούσαν τον Vader ψάχνωντας για κρυμμένους Jedi:
Θα είχαμε εκπομπή με τη γνωστή παρουσιάστρια ονόματει "Force στο τούνελ".
More to come :P
Tuesday, September 8, 2009
Confessions of a Microsoft mind
Σε κάνα μήνα έχουμε εκλογές (ο θεός να βοηθήσει αυτή τη χώρα).
Πριν από περίπου ένα μήνα έγιναν πάλι εκλογές.
Ο ψηφοφόρος;
Χρόνια Microsoftikos.
Το αποτέλεσμα;
Όχι το αναμενόμενο.
Βαθιά στο μυαλό του ψηφοφόρου, χρόνια τώρα, η πεποίθηση ότι ο κάθε ένας μας πρέπει να έχει την προσωπική high tech συσκευή του. Ένα tricorder κάτι. Η βοήθεια της τεχνολογίας στη καθημερινότητα του, ήταν όνειρο που είχε από μικρός, το οποίο μέρα με την ημέρα γίνεται όλο και πιο πραγματικό. Η συσκευή αυτή κάποτε ήταν τα PDAs. Αυτά βέβαια με τον καιρό έγιναν phased out αφήνοντας τα κινητά στη θέση αυτή.
Ποια όμως;
Τα mainstream κινητά, το καθένα με το δικό του menu, ΟΧΙ
Τo επόμενο βήμα ήταν κινητό με "λειτουργικό", βλέπε symbian. WoW, κινητό που μπορείς να εγκαταστήσεις ότι εφαρμογή θέλεις.Καλό αλλά...
Επόμενο βήμα (όταν έπεσαν οι τιμές και αυξήθηκαν οι συσκευές) Windows Mobile. Επιτέλους σκέφτηκε, είμαι αμιγώς Microsoft, όλα δουλεύουν ρολόι. Έρχεται meeting request, γίνεται ActiveSync, το βλέπω on the go αργότερα στο κινητό (το gprs/3g ακόμα απλησίαστο), θεϊκά πράγματα.
Και όμως.
Ο καιρός πέρναγε, το hardware άλλαζε, όλο και πιο δυνατό. Τα Windows Mobile, όμως, σαν 40αρα που αρχίζει τα bottox. Ίδια φάτσα αλλά με συνεχή patcharίσματα.
Σιγά σιγά εμφανίζονται (τουλάχιστον στο οπτικό πεδίο του εν λόγω Microsoftikού)και άλλοι παίκτες. H Apple με τις σφιχτοκωλιές της, η Google Μεσσίας με το Android κλπ κλπ.
Τα σπαστικά των Windows Mobile, τα "λείανε" η αγάπη του για τη μαμά Microsoft. Υπομονή στο laggάρισμα, υπομονή στο non touch optimized interface (εν έτει 2009), ξεχνιόταν και λίγο με το touch flo...
Κάποια στιγμή όμως, το ποτήρι ξεχείλισε, η αγάπη καλύφθηκε από τον χείμαρρο της αγανάκτησης.
ΡΕ ΠΟΥΣΤΗ ΕΛΕΟΣ!
Ένα SMS πήγα να στείλω και κατέληξα να κάνω uninstall το Google Lattitude????
Και αυτό λίγες μέρες μετά από hard reset παρακαλώ. Πραγματική ιστορία.
Τέρμα, αυτό ήταν.
Όλοι οι άνθρωποι θέλουν by design να ανήκουν σε μία ομάδα. Πέστη ποδοσφαιρική, κομματική, hobyστικη, softwarική. Την υποστηρίζουν, φοράνε τα χρώματά της, τα προγράμματά της κλπ. Όταν όμως η ομάδα σε "προδίδει" πρέπει να την "τιμωρήσεις". Αλλιώς είσαι φανατικός.
Κάπου εκεί η ψήφος για το OS του κινητού άλλαξε.
Microsoftικός ναι, αλλά μάνα MS, τα Windows Mobile, θέλουν γενική επισκευή και πέταμα.
Λόγω κάποιων ψυχολογικών πιέσεων (βλέπε Teo :P) συν των τιμών των Android συσκευών και της (φυσικά) έλλειψής τους στην Ελληνική αγορά, η απόφαση πάρθηκε: iPhone 3GS.
Παίζοντας μαζί του αλλά και κοιτώντας δεξιά αριστερά, καταλαβαίνω γιατί είναι η εποχή της Apple.
Παλιά τα πράγματα ήταν πιο απλά.
Είχες 7 IRQ ξέρω γω, 2MB Ram, έκανες manage το hardware μόνος σου. Φόρτωσε το τάδε εκεί, δώσε στη κάρτα ήχου το IRQ τάδε κλπ κλπ.
Με το καιρό όμως τα πράγματα περιπλέκονται.
Virtual IRQs, Plug and Play κ.ο.κ. Κάπου δεν αντέχεις τη πολυπλοκότητα και αφήνεις τη δουλειά αυτή σε άλλους, πέστους BIOS, πέστους Windows.
To ίδιο με το software. Παλιά ένα απλό copy σε ένα directory και η εφαρμογή έτρεχε. Άντε να πείραζες κάνα .ini. Τώρα, dlls, registry, Framework κ.ο.κ.
Το ίδιο και με την πληροφορία. Κάποτε αγοράζαμε περιοδικά, τώρα; Υπάρχει τέτοια υπερπληροφόρηση που υπάρχει περίπτωση να χάσεις πληροφορίες.
Και στις τρεις παραπάνω περιπτώσεις που χρησιμοποίησα σαν παράδειγμα, τα μεγέθη είναι τέτοια που η μόνη λύση είναι κάποιας μορφής abstraction layer, ή αλλιώς κάποιο φιλτράρισμα.
Αυτό που ονομάζω πλέον (tm) "Το Μάντρωμα της πληροφορίας".
Ο κόσμος κάπου κουράζεται (συνειδητά ή υποσυνείδητα) να ξημεροβραδιάζεται στο google, να έχει συζητήσεις επί συζητήσεων και forum επί forum για το mobo που θέλει να πάρει (το ένα απο τα 10 κομμάτια ενός PC που θέλει να πάρει).
Κάπου κουράζεται να μπαίνει σε 15 sites προκειμένου να διαβάσει από τα 20 συνολικά άρθρα που θα δει, τα 5 που πραγματικά τον ενδιαφέρουν.
Γιαυτό πιστεύω (ταπεινά) ότι λύσεις στυλ Apple κερδίζουν τον κόσμο σιγά σιγά.
Θέλεις PC; Πάρτο, αυτό είναι. Variations δεν υπάρχουν (εκτός από RAM π.χ.) άρα και δεν ασχολείσαι.
Θέλεις κινητό; Πάρτο, αυτό είναι. Ένα configuration, ούτε εάν θα έχει GPS ή A-GPS, ούτε εάν παίρνει SD, miniSD, microSD, περίπουSD, αγαμίσουSD, εάν θα έχει ή όχι 3.5 jack για ακουστικά, εάν θα φορτίζει από mini USB ή όχι, ε ΑΙΣΤΟΔΙΑΟΛΟ.
Θέλεις application για το κινητό; Πάρτο, αυτό είναι, το έχουμε κάνει approve, χρησιμοποιεί τα ίδια "controls" με όλα τα άλλα, άρα έχει και ίδιο στυλιζαρισμένο look. Αναλόγως και κάποια applicationάκια π.χ. για το Wired, για το DVice, ή για μουσική. Μαντρωμένη, φιλτραρισμένη πληροφορία που σου γλυτώνει χρόνο στο ψάξιμο.
Μάντρωμα hardware και software.
Βέβαια, κάποια τέτοια θέματα, συνήθως κάνουν κύκλο.
Είναι ωραίο να ακολουθούνται κανόνες, π.χ. στη συγγραφή software, έχεις ποιοτικά αποτελέσματα. Από την άλλη κάποιος μπορεί να παραπονεθεί όμως ότι οι κανόνες τον δεσμεύουν (βλέπε Cydia underground store). Ήδη υπάρχουν διαμαρτυρίες για τα restrictions του App Store, και το bannariσμα του Google Voice.
Το μοντέλο δηλαδή του να βάζεις τα πράγματα πάνω σε ράγες, προφανώς και αποδίδει τρελά. Φτάνει όμως στη κορυφή του κάποια στιγμή και εκεί συναντάει εκκλήσεις για περισσότερη ελευθερία. Αποφασίζει ο κόσμος να αποδεσμευτεί προς περισσότερο "ελεύθερα" στρατόπεδα, φτάνει εκεί, νιώθει χαρούμενος, μετά από καιρό όμως βλέπει ότι τα πράγματα έχουν γίνει μπάχαλο γιατί ο καθένας κάνει ότι του καπνίσει, ψάχνει για ποιο "μαντρωμένες" λύσεις κ.ο.κ.
Τέλος πάντων, αφήνοντας πίσω τη φιλοσοφία που μόνο εγώ καταλαβαίνω έτσι που τα γράφω:
Είμαι ευχαριστημένος με το iPhone;
Ναι, τρελά.
Απίστευτο interface που δεν υπάρχει ρε παιδί μου. Σε σημείο να θεωρώ ότι όλα τα υπόλοιπα touch κινητά κοροιδεύουν τον κόσμο.
Performance; Το θέλει το rebootaki του, αλλά πάει σφαίρα.
Applications; Το τι έχει σκεφτεί ο κόσμος δεν λέγεται. Τον βοηθάει όμως και το ποιοτικό hardware (μικρόφωνο, ηχειάκι, accelerometer, πυξίδα, απίστευτη ποιότητα)
Reminders; (σημαντικό) Ψηλο-πατάτα. Εδώ έχουμε θέμα. Μου δίνουν την εντύπωση ότι φτιάχτηκαν για να μη ξεχνάμε π.χ. να πάρουμε κωλόχαρτο, να θυμηθούμε τα γενέθλια του φίλου μας του Μπερτόδουλου κ.λ.π. δε μου δίνουν αίσθηση σοβαρότητας.
Εάν πιστεύω ότι το iPhone είναι το μέλλον;
ΟΧΙ
Το interface του ναι, είναι από Star Trek.
H έλλειψη background tasks (έστω να δίνανε ξέρω γω 3 slots για να βάζεις 3 εφαρμογές της επιλογής σου να τρέχουν στο background (το κρατάω tm αυτό :P) ) είναι μείον σε σημείο να κάνουνε οι devs κάτι αστεία εντελώς workarounds.
Το μέλλον είναι κάπου ανάμεσα, μεταξύ της σφιχτοκωλιάς στα πάντα (Apple) και της υπερβολικής ελευθερίας από apps μέχρι form factor(WinMo).
Στη παρούσα πάντως, και στη κάλπη του κινητού, η ψήφος μου είναι μήλο.
Περιμένω εναγωνίως να επιστρέψω στα δικά μου στρατόπεδα, αλλά μόνο με μία αξιόλογη λύση.
Ξυπνάτε, CAPACITIVE οθόνες λέμε, multi touch λέμε.
Ουυυφ, ξεμπούκωσα
Πριν από περίπου ένα μήνα έγιναν πάλι εκλογές.
Ο ψηφοφόρος;
Χρόνια Microsoftikos.
Το αποτέλεσμα;
Όχι το αναμενόμενο.
Βαθιά στο μυαλό του ψηφοφόρου, χρόνια τώρα, η πεποίθηση ότι ο κάθε ένας μας πρέπει να έχει την προσωπική high tech συσκευή του. Ένα tricorder κάτι. Η βοήθεια της τεχνολογίας στη καθημερινότητα του, ήταν όνειρο που είχε από μικρός, το οποίο μέρα με την ημέρα γίνεται όλο και πιο πραγματικό. Η συσκευή αυτή κάποτε ήταν τα PDAs. Αυτά βέβαια με τον καιρό έγιναν phased out αφήνοντας τα κινητά στη θέση αυτή.
Ποια όμως;
Τα mainstream κινητά, το καθένα με το δικό του menu, ΟΧΙ
Τo επόμενο βήμα ήταν κινητό με "λειτουργικό", βλέπε symbian. WoW, κινητό που μπορείς να εγκαταστήσεις ότι εφαρμογή θέλεις.Καλό αλλά...
Επόμενο βήμα (όταν έπεσαν οι τιμές και αυξήθηκαν οι συσκευές) Windows Mobile. Επιτέλους σκέφτηκε, είμαι αμιγώς Microsoft, όλα δουλεύουν ρολόι. Έρχεται meeting request, γίνεται ActiveSync, το βλέπω on the go αργότερα στο κινητό (το gprs/3g ακόμα απλησίαστο), θεϊκά πράγματα.
Και όμως.
Ο καιρός πέρναγε, το hardware άλλαζε, όλο και πιο δυνατό. Τα Windows Mobile, όμως, σαν 40αρα που αρχίζει τα bottox. Ίδια φάτσα αλλά με συνεχή patcharίσματα.
Σιγά σιγά εμφανίζονται (τουλάχιστον στο οπτικό πεδίο του εν λόγω Microsoftikού)και άλλοι παίκτες. H Apple με τις σφιχτοκωλιές της, η Google Μεσσίας με το Android κλπ κλπ.
Τα σπαστικά των Windows Mobile, τα "λείανε" η αγάπη του για τη μαμά Microsoft. Υπομονή στο laggάρισμα, υπομονή στο non touch optimized interface (εν έτει 2009), ξεχνιόταν και λίγο με το touch flo...
Κάποια στιγμή όμως, το ποτήρι ξεχείλισε, η αγάπη καλύφθηκε από τον χείμαρρο της αγανάκτησης.
ΡΕ ΠΟΥΣΤΗ ΕΛΕΟΣ!
Ένα SMS πήγα να στείλω και κατέληξα να κάνω uninstall το Google Lattitude????
Και αυτό λίγες μέρες μετά από hard reset παρακαλώ. Πραγματική ιστορία.
Τέρμα, αυτό ήταν.
Όλοι οι άνθρωποι θέλουν by design να ανήκουν σε μία ομάδα. Πέστη ποδοσφαιρική, κομματική, hobyστικη, softwarική. Την υποστηρίζουν, φοράνε τα χρώματά της, τα προγράμματά της κλπ. Όταν όμως η ομάδα σε "προδίδει" πρέπει να την "τιμωρήσεις". Αλλιώς είσαι φανατικός.
Κάπου εκεί η ψήφος για το OS του κινητού άλλαξε.
Microsoftικός ναι, αλλά μάνα MS, τα Windows Mobile, θέλουν γενική επισκευή και πέταμα.
Λόγω κάποιων ψυχολογικών πιέσεων (βλέπε Teo :P) συν των τιμών των Android συσκευών και της (φυσικά) έλλειψής τους στην Ελληνική αγορά, η απόφαση πάρθηκε: iPhone 3GS.
Παίζοντας μαζί του αλλά και κοιτώντας δεξιά αριστερά, καταλαβαίνω γιατί είναι η εποχή της Apple.
Παλιά τα πράγματα ήταν πιο απλά.
Είχες 7 IRQ ξέρω γω, 2MB Ram, έκανες manage το hardware μόνος σου. Φόρτωσε το τάδε εκεί, δώσε στη κάρτα ήχου το IRQ τάδε κλπ κλπ.
Με το καιρό όμως τα πράγματα περιπλέκονται.
Virtual IRQs, Plug and Play κ.ο.κ. Κάπου δεν αντέχεις τη πολυπλοκότητα και αφήνεις τη δουλειά αυτή σε άλλους, πέστους BIOS, πέστους Windows.
To ίδιο με το software. Παλιά ένα απλό copy σε ένα directory και η εφαρμογή έτρεχε. Άντε να πείραζες κάνα .ini. Τώρα, dlls, registry, Framework κ.ο.κ.
Το ίδιο και με την πληροφορία. Κάποτε αγοράζαμε περιοδικά, τώρα; Υπάρχει τέτοια υπερπληροφόρηση που υπάρχει περίπτωση να χάσεις πληροφορίες.
Και στις τρεις παραπάνω περιπτώσεις που χρησιμοποίησα σαν παράδειγμα, τα μεγέθη είναι τέτοια που η μόνη λύση είναι κάποιας μορφής abstraction layer, ή αλλιώς κάποιο φιλτράρισμα.
Αυτό που ονομάζω πλέον (tm) "Το Μάντρωμα της πληροφορίας".
Ο κόσμος κάπου κουράζεται (συνειδητά ή υποσυνείδητα) να ξημεροβραδιάζεται στο google, να έχει συζητήσεις επί συζητήσεων και forum επί forum για το mobo που θέλει να πάρει (το ένα απο τα 10 κομμάτια ενός PC που θέλει να πάρει).
Κάπου κουράζεται να μπαίνει σε 15 sites προκειμένου να διαβάσει από τα 20 συνολικά άρθρα που θα δει, τα 5 που πραγματικά τον ενδιαφέρουν.
Γιαυτό πιστεύω (ταπεινά) ότι λύσεις στυλ Apple κερδίζουν τον κόσμο σιγά σιγά.
Θέλεις PC; Πάρτο, αυτό είναι. Variations δεν υπάρχουν (εκτός από RAM π.χ.) άρα και δεν ασχολείσαι.
Θέλεις κινητό; Πάρτο, αυτό είναι. Ένα configuration, ούτε εάν θα έχει GPS ή A-GPS, ούτε εάν παίρνει SD, miniSD, microSD, περίπουSD, αγαμίσουSD, εάν θα έχει ή όχι 3.5 jack για ακουστικά, εάν θα φορτίζει από mini USB ή όχι, ε ΑΙΣΤΟΔΙΑΟΛΟ.
Θέλεις application για το κινητό; Πάρτο, αυτό είναι, το έχουμε κάνει approve, χρησιμοποιεί τα ίδια "controls" με όλα τα άλλα, άρα έχει και ίδιο στυλιζαρισμένο look. Αναλόγως και κάποια applicationάκια π.χ. για το Wired, για το DVice, ή για μουσική. Μαντρωμένη, φιλτραρισμένη πληροφορία που σου γλυτώνει χρόνο στο ψάξιμο.
Μάντρωμα hardware και software.
Βέβαια, κάποια τέτοια θέματα, συνήθως κάνουν κύκλο.
Είναι ωραίο να ακολουθούνται κανόνες, π.χ. στη συγγραφή software, έχεις ποιοτικά αποτελέσματα. Από την άλλη κάποιος μπορεί να παραπονεθεί όμως ότι οι κανόνες τον δεσμεύουν (βλέπε Cydia underground store). Ήδη υπάρχουν διαμαρτυρίες για τα restrictions του App Store, και το bannariσμα του Google Voice.
Το μοντέλο δηλαδή του να βάζεις τα πράγματα πάνω σε ράγες, προφανώς και αποδίδει τρελά. Φτάνει όμως στη κορυφή του κάποια στιγμή και εκεί συναντάει εκκλήσεις για περισσότερη ελευθερία. Αποφασίζει ο κόσμος να αποδεσμευτεί προς περισσότερο "ελεύθερα" στρατόπεδα, φτάνει εκεί, νιώθει χαρούμενος, μετά από καιρό όμως βλέπει ότι τα πράγματα έχουν γίνει μπάχαλο γιατί ο καθένας κάνει ότι του καπνίσει, ψάχνει για ποιο "μαντρωμένες" λύσεις κ.ο.κ.
Τέλος πάντων, αφήνοντας πίσω τη φιλοσοφία που μόνο εγώ καταλαβαίνω έτσι που τα γράφω:
Είμαι ευχαριστημένος με το iPhone;
Ναι, τρελά.
Απίστευτο interface που δεν υπάρχει ρε παιδί μου. Σε σημείο να θεωρώ ότι όλα τα υπόλοιπα touch κινητά κοροιδεύουν τον κόσμο.
Performance; Το θέλει το rebootaki του, αλλά πάει σφαίρα.
Applications; Το τι έχει σκεφτεί ο κόσμος δεν λέγεται. Τον βοηθάει όμως και το ποιοτικό hardware (μικρόφωνο, ηχειάκι, accelerometer, πυξίδα, απίστευτη ποιότητα)
Reminders; (σημαντικό) Ψηλο-πατάτα. Εδώ έχουμε θέμα. Μου δίνουν την εντύπωση ότι φτιάχτηκαν για να μη ξεχνάμε π.χ. να πάρουμε κωλόχαρτο, να θυμηθούμε τα γενέθλια του φίλου μας του Μπερτόδουλου κ.λ.π. δε μου δίνουν αίσθηση σοβαρότητας.
Εάν πιστεύω ότι το iPhone είναι το μέλλον;
ΟΧΙ
Το interface του ναι, είναι από Star Trek.
H έλλειψη background tasks (έστω να δίνανε ξέρω γω 3 slots για να βάζεις 3 εφαρμογές της επιλογής σου να τρέχουν στο background (το κρατάω tm αυτό :P) ) είναι μείον σε σημείο να κάνουνε οι devs κάτι αστεία εντελώς workarounds.
Το μέλλον είναι κάπου ανάμεσα, μεταξύ της σφιχτοκωλιάς στα πάντα (Apple) και της υπερβολικής ελευθερίας από apps μέχρι form factor(WinMo).
Στη παρούσα πάντως, και στη κάλπη του κινητού, η ψήφος μου είναι μήλο.
Περιμένω εναγωνίως να επιστρέψω στα δικά μου στρατόπεδα, αλλά μόνο με μία αξιόλογη λύση.
Ξυπνάτε, CAPACITIVE οθόνες λέμε, multi touch λέμε.
Ουυυφ, ξεμπούκωσα
Monday, September 7, 2009
Μοnkey Island (και Diablo) Lovers... REJOICE!!!
DeathSpank λέγεται, από τον δημιουργό του Monkey Island και εκτός από τα ωραία 2D-ίζοντα 3D γραφικά έχει και δόσεις σάτιρας του gaming industry.
(Ωραία μουσική btw, τώρα τη πρόσεξα χεχε). Τσεκάρετε και τα stats στο επόμενο, πολύ γέλιο για όσους είχαν/έχουν MMORPG ασθένειες.
Edit: Να δηλώσω εδώ ότι το DeathSpank μου το πρωτοέδειξε ο "πληκτρολόγιο έχω, postia δεν έχω" Kamenosh (tm)
(Ωραία μουσική btw, τώρα τη πρόσεξα χεχε). Τσεκάρετε και τα stats στο επόμενο, πολύ γέλιο για όσους είχαν/έχουν MMORPG ασθένειες.
Edit: Να δηλώσω εδώ ότι το DeathSpank μου το πρωτοέδειξε ο "πληκτρολόγιο έχω, postia δεν έχω" Kamenosh (tm)
Saturday, August 15, 2009
iPhone 3GS πρώτες εντυπώσεις.
Για να δούμε λίγο τι έχει να μας πει το iphone 3gs μιας και ήδη πέρασαν δύο εβδομάδες "ξεσκίσματος" μαζί του.
Λοιπόν καταρχήν πολύ ευχάριστες οι αλλαγές στην iphone 3 OS που δίνει νέα πνοή σε κάθε συσκευή iphone. Έχοντας αφήσει το προηγούμενο iphone κάπου στην 2.1 version με αρκετά σπαστικά πράγματα και ελλείψεις μπορώ να πω πως συγκινήθηκα βλέποντάς κάποια από αυτά να διορθώνονται και wanted feautures να προστίθενται.
Επιτέλους o θείος Steve μας έκανε την χάρη και έχουμε MMS, tethering, autocorrection switch on/off, Ελληνικά, καλύτερο ipod, spotlght και άλλα καλούδια και διορθώσεις.
Πολύ ενδιαφέρουσα και η "προσφορά" push notifications στους developers μιας και οι εφαρμογές τους δεν επιτρέπεται να τρέχουν στο background συνεπώς χωρίς την χρήση push notifications δεν θα μπορούσαν να πετάνε pop-ups και να ειδοποιούν τον χρήστη..
Βέβαια εδώ έχουμε κάποια θεματάκια μιας και για παράδειγμα αν χρησιμοποιείς μια reminder εφαρμογή (πέρα απο τα events του native calendar) που είναι push-aware πρέπει να έχεις cellular data ενεργό στο τηλέφωνο και να εξαρτάσαι από την υποδομή push και την ποιότητα σήματος της συσκευής για να λάβεις την υπενθύμιση σου!
Δηλαδή έλεος, μέσω Λαμίας ένα πράγμα.
Πάμε τώρα στην συσκευή. Φαίνεται πως όταν λέει κάτι η apple το εννοεί.
Θέλω να πω πως πράγματι το S (speed) δεν είναι τυχαίο ή μαρκετίστικο κολπάκι.Συγκριτικά με την προηγούμενη συσκευή το 3GS τα κάνει όλα πιο γρήγορα.
Πιο γρήγορο boot, καλύτεροι χρόνοι φόρτωσης για όλα τα προγράμματα, ο safari γρηγορότερο rendering και γενικά smooth και snappy καθόλη την διάρκεια ενασχόλησης μαζί του.
Τώρα η μεγάλη έκπληξη έρχεται μόλις ενδώσεις στο jailbreak. Εκεί με βάση την εμπειρία που είχα από το jailbreak του 3G (ξεκώλιασμα, crashaρίσματα, reboot συνέχεια) μπορώ να πω ότι έμεινα πολύ ικανοποιημένος από το 3GS.
Ακόμα και μετά από πολύ κάψιμο και καβλάτισμα το τηλέφωνο λειτουργεί αξιοπρεπέστατα χωρίς εμφανή σημάδια κόπωσης ή κάποια δεισλειτουργία.
Εννοείται μια προσοχή στο τι βάζουμε χρειάζεται πάντα, ειδικά σε software που πειράζουν low level πράγματα στο τηλέφωνο (βλέπε patch για sync cracked ipa στο itunes) αλλιώς πολύ γρήγορα και αυτό το iphone θα μας ρίξει μούτζα :) .
Κατά τα άλλα το 3GS είναι ολόιδιο με τον προκάτοχο του με μία ακόμη εξαίρεση την native δυνατότητά εγγραφής video και γενικά την λίγο καλύτερη camera.
Πολύ πίσω σε σχεση με τον ανταγωνισμό και megapixel με το σταγονόμετρο αλλά τουλάχιστον ανεκτή ποιότητα εικόνας και video.
Προσωπικά δεν χρειάζομαι κάτι παραπάνω από αυτό όσον αφορά τον τομέα photo/video. (Δείγμα video ακολουθεί παρακάτω)
Να πούμε βεβαίως εδώ πως bugs και ελλείψεις υπάρχουν ακόμα και γενικά έχουμε δρόμο για να πούμε πως πλησιάζουμε στην πληρότητα.
Το πιο ενοχλητικό bug που διαπίστωσα ( και στην 3 και στην 3.01) ήταν αυτό που συνδυάζεται όμορφα με την χρήση push notifications και vodafone!
Συνδυασμός που σκοτώνει.
Και εννοώ τα εξής:
Όποτε ενεργοποιούσα push και δούλευα κάποια εφαρμογή που κάνει χρήση push notification (beejive 3, notifyme, reqall) εάν βρισκόμουν σε περιοχή χωρίς 3G κάλυψη δεν μπορούσα να λάβω εισέρχομενες κλήσεις!!!
Ενώ είχα σήμα full έστω gsm/gprs οι εισερχόμενες κλήσεις δεν λειτούργουσαν.
Έβγαινε η ειδοποίηση της Vodafone για συνδρομητή εκτός σύνδεσης!!!
Σε δοκιμές με Cosmote το bug δεν εμφανίστηκε!
Από ότι λέγεται δεν είναι μόνο θέμα παρόχου και ελπίζω να διορθωθεί αυτό το αγκάθι στο επόμενο major release το 3.1.
Αν ζητούσα και την προσθήκη batch operations στα mail, messages και contacts θα σου' πεφτε βαρύ Θείε Steve;
Τελειώνοντας να τονίσω πώς η πληθώρα εφαρμογών είναι μαγευτική και δίνουν γενικά την αίσθηση "πολυσουγιά" στο τηλέφωνο, ένω άκρως εντυπωσιακή είναι ή χρήση location services και ο τρόπος που "δένονται" με την εκάστοτε εφαρμογή. Δυστυχώς όμως η μπαταρία του είναι "λιγη" για να τα χαρείς όλα αυτά χωρίς να χρειάζεται να αγκαλιάζεις την πρίζα κάθε τρεις και λίγο.
Καλό καλοκαίρι σε όλους,
Teo.
Λοιπόν καταρχήν πολύ ευχάριστες οι αλλαγές στην iphone 3 OS που δίνει νέα πνοή σε κάθε συσκευή iphone. Έχοντας αφήσει το προηγούμενο iphone κάπου στην 2.1 version με αρκετά σπαστικά πράγματα και ελλείψεις μπορώ να πω πως συγκινήθηκα βλέποντάς κάποια από αυτά να διορθώνονται και wanted feautures να προστίθενται.
Επιτέλους o θείος Steve μας έκανε την χάρη και έχουμε MMS, tethering, autocorrection switch on/off, Ελληνικά, καλύτερο ipod, spotlght και άλλα καλούδια και διορθώσεις.
Πολύ ενδιαφέρουσα και η "προσφορά" push notifications στους developers μιας και οι εφαρμογές τους δεν επιτρέπεται να τρέχουν στο background συνεπώς χωρίς την χρήση push notifications δεν θα μπορούσαν να πετάνε pop-ups και να ειδοποιούν τον χρήστη..
Βέβαια εδώ έχουμε κάποια θεματάκια μιας και για παράδειγμα αν χρησιμοποιείς μια reminder εφαρμογή (πέρα απο τα events του native calendar) που είναι push-aware πρέπει να έχεις cellular data ενεργό στο τηλέφωνο και να εξαρτάσαι από την υποδομή push και την ποιότητα σήματος της συσκευής για να λάβεις την υπενθύμιση σου!
Δηλαδή έλεος, μέσω Λαμίας ένα πράγμα.
Πάμε τώρα στην συσκευή. Φαίνεται πως όταν λέει κάτι η apple το εννοεί.
Θέλω να πω πως πράγματι το S (speed) δεν είναι τυχαίο ή μαρκετίστικο κολπάκι.Συγκριτικά με την προηγούμενη συσκευή το 3GS τα κάνει όλα πιο γρήγορα.
Πιο γρήγορο boot, καλύτεροι χρόνοι φόρτωσης για όλα τα προγράμματα, ο safari γρηγορότερο rendering και γενικά smooth και snappy καθόλη την διάρκεια ενασχόλησης μαζί του.
Τώρα η μεγάλη έκπληξη έρχεται μόλις ενδώσεις στο jailbreak. Εκεί με βάση την εμπειρία που είχα από το jailbreak του 3G (ξεκώλιασμα, crashaρίσματα, reboot συνέχεια) μπορώ να πω ότι έμεινα πολύ ικανοποιημένος από το 3GS.
Ακόμα και μετά από πολύ κάψιμο και καβλάτισμα το τηλέφωνο λειτουργεί αξιοπρεπέστατα χωρίς εμφανή σημάδια κόπωσης ή κάποια δεισλειτουργία.
Εννοείται μια προσοχή στο τι βάζουμε χρειάζεται πάντα, ειδικά σε software που πειράζουν low level πράγματα στο τηλέφωνο (βλέπε patch για sync cracked ipa στο itunes) αλλιώς πολύ γρήγορα και αυτό το iphone θα μας ρίξει μούτζα :) .
Κατά τα άλλα το 3GS είναι ολόιδιο με τον προκάτοχο του με μία ακόμη εξαίρεση την native δυνατότητά εγγραφής video και γενικά την λίγο καλύτερη camera.
Πολύ πίσω σε σχεση με τον ανταγωνισμό και megapixel με το σταγονόμετρο αλλά τουλάχιστον ανεκτή ποιότητα εικόνας και video.
Προσωπικά δεν χρειάζομαι κάτι παραπάνω από αυτό όσον αφορά τον τομέα photo/video. (Δείγμα video ακολουθεί παρακάτω)
Να πούμε βεβαίως εδώ πως bugs και ελλείψεις υπάρχουν ακόμα και γενικά έχουμε δρόμο για να πούμε πως πλησιάζουμε στην πληρότητα.
Το πιο ενοχλητικό bug που διαπίστωσα ( και στην 3 και στην 3.01) ήταν αυτό που συνδυάζεται όμορφα με την χρήση push notifications και vodafone!
Συνδυασμός που σκοτώνει.
Και εννοώ τα εξής:
Όποτε ενεργοποιούσα push και δούλευα κάποια εφαρμογή που κάνει χρήση push notification (beejive 3, notifyme, reqall) εάν βρισκόμουν σε περιοχή χωρίς 3G κάλυψη δεν μπορούσα να λάβω εισέρχομενες κλήσεις!!!
Ενώ είχα σήμα full έστω gsm/gprs οι εισερχόμενες κλήσεις δεν λειτούργουσαν.
Έβγαινε η ειδοποίηση της Vodafone για συνδρομητή εκτός σύνδεσης!!!
Σε δοκιμές με Cosmote το bug δεν εμφανίστηκε!
Από ότι λέγεται δεν είναι μόνο θέμα παρόχου και ελπίζω να διορθωθεί αυτό το αγκάθι στο επόμενο major release το 3.1.
Αν ζητούσα και την προσθήκη batch operations στα mail, messages και contacts θα σου' πεφτε βαρύ Θείε Steve;
Τελειώνοντας να τονίσω πώς η πληθώρα εφαρμογών είναι μαγευτική και δίνουν γενικά την αίσθηση "πολυσουγιά" στο τηλέφωνο, ένω άκρως εντυπωσιακή είναι ή χρήση location services και ο τρόπος που "δένονται" με την εκάστοτε εφαρμογή. Δυστυχώς όμως η μπαταρία του είναι "λιγη" για να τα χαρείς όλα αυτά χωρίς να χρειάζεται να αγκαλιάζεις την πρίζα κάθε τρεις και λίγο.
Καλό καλοκαίρι σε όλους,
Teo.
Thursday, August 13, 2009
Touch me, touch me, I want to feel your finger...
Θα είμαι ιδιαίτερα "σπαρτιάτης" σε αυτό το post. Στην ουσία αυτό που θα αναφέρω δεν χρειάζεται καμία ανάλυση. Απλά ο φίλος Vec αγόρασε το iPhone 3GS και μάλιστα σε λευκό...
Αυτά και καλορίζικο Vec :)
Υ.Γ. Τελικά είναι καλό το "ρημάδι" ε?
Wednesday, July 29, 2009
Aliens Vs Predator. Marines FTW!!!
Επιτέλους μετά απο καιρό και διάφορες φήμες έρχεται η ώρα...Game Over Man Game Over...
Video from IGN.com
Tuesday, July 28, 2009
Wednesday, July 22, 2009
Friday, July 17, 2009
Αγάπη μου ζίπαρα το αλμπουμ
Γενικώς η γενιά μας μου φαίνεται είναι με ανοιχτά τα πόδια.
Τι εννοώ.
Έχει το ένα πόδι σε πιο ρομαντικές, αθώες εποχές (είτε μιλάμε για μουσική, gaming, ήθη, αξίες, καταστάσεις γενικώς) ενώ το άλλο είναι βουτηγμένο στο "μέλλον που έρχεται".
Ψηφιακοί καταρράκτες ρέουν συνέχεια στη καθημερινότητά μας SD κάρτες μνήμης για 4 ευρώ, high definition εξοπλισμό (σούπερ must), επικοινωνία μέσω email, δεκαπέντε είδη instant messaging (έρχεται και το google wave), τρόποι επικοινωνίας με κάθε δυνατό πρωτόκολλο (πάει το σκηνάκι με τα ποτηράκια), αμέτρητα games, αμέτρητες παραλλαγές των ίδιων ιδεών, gadgets που σε κάνουν να θαυμάζεις τι ευρηματικότητα τέλος πάντων μπορεί ακόμα να βγάλει αυτό το κρέας μεταξύ των αυτιών σου.
Είμαστε λοιπόν όλοι δικτυωμένοι, με laptop, netbook, κινητά με υπολογιστική ισχύ τρελή (έλεος σε λίγο και dual core βγαίνουνε), δυο-τρεις ψηφιακές σα τους Γιαπωνέζους και χαιρόμαστε τη ψηφιακή μας ζωή, απελευθερωμένοι από τα προβλήματα της εποχής των γονιών μας.
Π.χ. σιγά μη τρέχω εγώ στο κυρ Παύλο να εμφανίσω τις φωτό με το μωρό. Άσε μη τη παίρνει και μάτι ο γιος του ο περίεργος. Σταπαυτά μου, παίρνω με 200 ευρουλάκια μία δεκαφεύγα Megapixels με άλλα 10 μία SD που θα χώραγε ότι βιβλίο έχω διαβάσει στη ζωή μου, παίρνω και ένα εκτυπωτάκο, (φτήνυναν και αυτοί) και είμαι έτοιμος, θεός του καράτε.
Και τα χρόνια περνάνε ψηφιακά...
Έρχεται προχτές η γυναίκα με ένα laptop φιλικού ζευγαριού στα χέρια. Οι ιδιοκτήτες του έντρομοι "δεν ανάβει και έχουμε μέσα όλες τις φωτογραφίες μας". ΟΚ δεν είναι και γιατροί ξέρω γω αλλά έκατσα και το σκέφτηκα λίγο (αφού φυσικά έσωσα 25GB με τις απίστευτες ικανότητές μου).
Φαντάσου, έχοντας μάθει στα καλά της ψηφιακής ζωής, ότι ένας normal χρήστης αποτυπώνει όλη του τη ζωή σε αρχεία (φωτογραφίες, video κλπ) τα οποία τα εμπιστεύεται σε ένα μέσο (HDD) που έχει τελικά ημερομηνία λήξης. Αυτές οι εγγυήσεις είναι κομμένες και ραμμένες ρε παιδί μου, τρία χρόνια ο δίσκος (της σειράς) σε τρία χρόνια πάει, ψόφος κ.ο.κ.
Εδώ κολλάει το ένα πόδι στο παρελθόν και το άλλο στο μέλλον:
Αν έρθει η θεία Κικίτσα για επίσκεψη, η αγαπημένη ενασχόληση των γονιών είναι να βγάζουνε έξω τα άλμπουμ και να δείχνουν φωτογραφίες (κιτρινισμένες καμιά φορά) από το παρελθόν. Εκεί με φωτισμένα πρόσωπα σου δείχνουν τη γιαγιά τη τάδε, την Ομόνοια ξέρω γω με 3 αμάξια σε rush hour, φωτογραφίες του τάδε γιου με το πουλάκι έξω κλασσικά κλπ κλπ.
Έχουν κάτι αποτυπωμένο και αποθηκευμένο σε ένα format κοινό και αποδεδειγμένο.
Για κάντε fast forward τη ζωή σας με τα δικά μας δεδομένα; Πόσα reinstall έχετε κάνει στο PC σας, πόσοι δίσκοι σας έχουνε καεί, πόσα USB αυτομόλησαν σε άγνωστα file συστήματα; Πόσες SD δεν ξέρετε που είναι; Το flickr θα υπάρχει μετά από είκοσι χρόνια; Το live mesh; Το JPEG format? Οι SD?
Εμείς τι άλμπουμ θα έχουμε να δείχνουμε όταν δε θα καταλαβαίνουμε π.χ. ότι το αμάξι πρέπει να κάνει logon στο cloud για να πάρει μπρός;
Αυτά,
Food for thought.
Τι εννοώ.
Έχει το ένα πόδι σε πιο ρομαντικές, αθώες εποχές (είτε μιλάμε για μουσική, gaming, ήθη, αξίες, καταστάσεις γενικώς) ενώ το άλλο είναι βουτηγμένο στο "μέλλον που έρχεται".
Ψηφιακοί καταρράκτες ρέουν συνέχεια στη καθημερινότητά μας SD κάρτες μνήμης για 4 ευρώ, high definition εξοπλισμό (σούπερ must), επικοινωνία μέσω email, δεκαπέντε είδη instant messaging (έρχεται και το google wave), τρόποι επικοινωνίας με κάθε δυνατό πρωτόκολλο (πάει το σκηνάκι με τα ποτηράκια), αμέτρητα games, αμέτρητες παραλλαγές των ίδιων ιδεών, gadgets που σε κάνουν να θαυμάζεις τι ευρηματικότητα τέλος πάντων μπορεί ακόμα να βγάλει αυτό το κρέας μεταξύ των αυτιών σου.
Είμαστε λοιπόν όλοι δικτυωμένοι, με laptop, netbook, κινητά με υπολογιστική ισχύ τρελή (έλεος σε λίγο και dual core βγαίνουνε), δυο-τρεις ψηφιακές σα τους Γιαπωνέζους και χαιρόμαστε τη ψηφιακή μας ζωή, απελευθερωμένοι από τα προβλήματα της εποχής των γονιών μας.
Π.χ. σιγά μη τρέχω εγώ στο κυρ Παύλο να εμφανίσω τις φωτό με το μωρό. Άσε μη τη παίρνει και μάτι ο γιος του ο περίεργος. Σταπαυτά μου, παίρνω με 200 ευρουλάκια μία δεκαφεύγα Megapixels με άλλα 10 μία SD που θα χώραγε ότι βιβλίο έχω διαβάσει στη ζωή μου, παίρνω και ένα εκτυπωτάκο, (φτήνυναν και αυτοί) και είμαι έτοιμος, θεός του καράτε.
Και τα χρόνια περνάνε ψηφιακά...
Έρχεται προχτές η γυναίκα με ένα laptop φιλικού ζευγαριού στα χέρια. Οι ιδιοκτήτες του έντρομοι "δεν ανάβει και έχουμε μέσα όλες τις φωτογραφίες μας". ΟΚ δεν είναι και γιατροί ξέρω γω αλλά έκατσα και το σκέφτηκα λίγο (αφού φυσικά έσωσα 25GB με τις απίστευτες ικανότητές μου).
Φαντάσου, έχοντας μάθει στα καλά της ψηφιακής ζωής, ότι ένας normal χρήστης αποτυπώνει όλη του τη ζωή σε αρχεία (φωτογραφίες, video κλπ) τα οποία τα εμπιστεύεται σε ένα μέσο (HDD) που έχει τελικά ημερομηνία λήξης. Αυτές οι εγγυήσεις είναι κομμένες και ραμμένες ρε παιδί μου, τρία χρόνια ο δίσκος (της σειράς) σε τρία χρόνια πάει, ψόφος κ.ο.κ.
Εδώ κολλάει το ένα πόδι στο παρελθόν και το άλλο στο μέλλον:
Αν έρθει η θεία Κικίτσα για επίσκεψη, η αγαπημένη ενασχόληση των γονιών είναι να βγάζουνε έξω τα άλμπουμ και να δείχνουν φωτογραφίες (κιτρινισμένες καμιά φορά) από το παρελθόν. Εκεί με φωτισμένα πρόσωπα σου δείχνουν τη γιαγιά τη τάδε, την Ομόνοια ξέρω γω με 3 αμάξια σε rush hour, φωτογραφίες του τάδε γιου με το πουλάκι έξω κλασσικά κλπ κλπ.
Έχουν κάτι αποτυπωμένο και αποθηκευμένο σε ένα format κοινό και αποδεδειγμένο.
Για κάντε fast forward τη ζωή σας με τα δικά μας δεδομένα; Πόσα reinstall έχετε κάνει στο PC σας, πόσοι δίσκοι σας έχουνε καεί, πόσα USB αυτομόλησαν σε άγνωστα file συστήματα; Πόσες SD δεν ξέρετε που είναι; Το flickr θα υπάρχει μετά από είκοσι χρόνια; Το live mesh; Το JPEG format? Οι SD?
Εμείς τι άλμπουμ θα έχουμε να δείχνουμε όταν δε θα καταλαβαίνουμε π.χ. ότι το αμάξι πρέπει να κάνει logon στο cloud για να πάρει μπρός;
Αυτά,
Food for thought.
Monday, July 13, 2009
40 Χρόνια από την εκτόξευση του Apollo 11
http://wechoosethemoon.org/ Αυτό είναι το site με το οποίο η βιβλιοθήκη και μουσείο John F. Kennedy θέλει να γιορτάσει την επέτειο σε ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα.16/7/1969 - 16/7/2009, 40 χρόνια από την ημερομηνία που άλλαξε την ανθρωπότητα και που ακούστηκαν, ίσως, τα πιο διάσημα λόγια από το στόμα ενός ανθρώπου.
"That's one small step for a man, one giant leap for mankind."
Friday, July 10, 2009
District 9 -- Συζώντας με .... τους εξωγήινους
Τι λες τώρα, κατέφτασαν οι εξωγήινοι αλλά αυτοί οι βλοσυροί άνθρωποι οι Αμερικάνοι οι λεγόμενοι (δεν πρέπει να υπάρχουν αλλού στην γη άνθρωποι) τους κρατούν αιχμάλωτους για να τους πάρουν τα λεφτά, εεε τα μυστικά τους συγγνώμη.
Πολύ ενδιαφέρουσα ταινία με μια διαφορετική προσέγγιση από την συνηθισμένη του γ@μιά του εξωγήινου που με τα καουμποϋλίκια του ήρθε να σαρώσει την γη.
Θα χυθεί πράσινο αίμα!
...και το ζόρικο trailerάκι
Wednesday, July 8, 2009
Monday, July 6, 2009
Και εγένετο καθοδήγηση δια βοής...
Επιτέλους το navigation με turn by turn φωνητική καθοδήγηση έγινε πραγματικότητα.Με μία κίνηση αίλουρου η γερμανική Navigon έβγαλε πρώτη ένα σοβαρό πρόγραμμα καθοδήγησης. Εκεί που όλοι περιμέναμε την TomTom, η οποία μάλιστα είχε ανακοινώσει το πρόγραμμά της εδώ και 1 χρόνο, βγαίνει η Navigon με έτοιμο πρόγραμμα και σε τιμή πολύ καλή(74.99€). Αυτή η τιμή ήταν γνωριμίας αλλά περιλάμβανε χάρτες για όλη την Ευρώπη. Η Ελληνική κάλυψη είναι την τάξης περίπου του 85%. Έχει ενημερωμένα POI(Points Of Interest), τουλάχιστον στην Αθήνα και γενικότερα για GPS κινητού θα έλεγα ότι παίζει πολύ καλά. Το έχω χρησιμοποιήσει αρκετά από τότε που το πήρα και θα έλεγα ότι με έχει καλύψει απόλυτα. Αν είχε και τρόπο να αποφεύγεις τον δακτύλιο θα ήταν super!!!! Ίσως με το επόμενο update, το οποίο ακολουθεί σε λίγες μέρες. Η βασικότερη αναβάθμιση θα είναι η φωνητική καθοδήγηση στα Ελληνικά(όχι ότι με χάλαγε η Deborah lol)... Τελικά το iPhone έχει καταφέρει να γίνει η απόλυτη συσκευή. Τα κάνει όλα, δεν ξέρω αν συμφέρει αλλά ότι κάνει το κάνει καλά και κυρίως εύκολα... Και για όσους πιστεύουν ότι είναι πολύ "κλειστό" πάντα υπάρχει ο δρόμος του Jailbreak ;-)
Saturday, July 4, 2009
Transformers 2 : The Revenge of the…Fola
Πριν 2 χρόνια και λίγο πριν προβληθεί στους κινηματογράφους το πρώτο Transformers δεν είχα δώσει καμία σημασία στο buzz που είχε προηγηθεί. Έλεγα, έλα μωρέ τι θα έχει να δώσει τώρα μην τρελαθούμε.
Τελικά ένα βράδυ οι περισσότεροι συντελεστές του blog αυτού βρεθήκανε και πήγανε να το δούνε. Μπορώ να σας πω ότι όλοι μας μαζεύαμε τα σαγόνια από το πάτωμα.
Ας εξετάσουμε το θέμα από την αρχή. Το πρώτο Transformers είχε αυτό που λέμε το κάτι που σε καθήλωνε. Μία υπόθεση ραμμένη και κομμένη όπως έπρεπε, πολύ καλές δόσεις χιούμορ, ωραίο και φρέσκο cast, νεανικό ανάλαφρο τυπικό αμερικάνικο love story και βέβαια απίστευτα εφέ.
Πάμε στο φετινό Revenge of the Fallen… Είχε μόνο απίστευτα και πάλι εφέ και τίποτε άλλο...
Η ταινία ξεκινάει και κατευθείαν σε ρίχνει στις σφαίρες , στις εκρήξεις και στο σύγχρονο πολεμικό εξοπλισμό των αμερικάνων που ώρες ώρες φαίνεται σαν να είναι διαφημιστικό του τύπου «Έχουμε τα καλύτερα μέσα για να εξολοθρεύσουμε τα πάντα». Ο ρυθμός της ταινίας ήταν καταιγιστικός σε σκηνές δράσης σε σημείο που ίσως να με κούρασε και λιγάκι. Αυτό που μου άρεσε ήταν ότι πλέον τα Robot ήταν οι πρωταγωνιστές και όχι τόσο οι ηθοποιοί, αλλά μόνο όσο αφορά της σκηνές δράσης.
Η Megan Fox μπορεί να είναι κουκλάρα αλλά αυτή τη φορά θύμιζε λίγο πορνοστάρ που ερεθίζεται κάθε φορά που γινόταν έκρηξη. Σούφρωνε τα χείλη της επιδεικτικά λες και έκανε διαφήμιση βαζελίνης.
Τα εφέ τι να πούμε... Είναι ότι καλύτερο έχουμε δει έως τώρα. Ο Bay τολμά σε αργή κίνηση να δείχνει πολύπλοκες σκηνές μάχης που ανακατεύουν γραφικά με πραγματικό περιβάλλον και σκοράρει... Σε αυτό το τομέα προσκυνάμε.
Αυτό όμως που θα θέλαμε είναι λίγη παραπάνω υπόθεση, λίγο πιο ουσιαστικούς διάλογους να δώσουν μία μικρή δόση ρεαλιστικότητας στη ταινία. Ίσως το τρίτο μέρος να μας αποζημιώσει...
Τελικά ένα βράδυ οι περισσότεροι συντελεστές του blog αυτού βρεθήκανε και πήγανε να το δούνε. Μπορώ να σας πω ότι όλοι μας μαζεύαμε τα σαγόνια από το πάτωμα.
Ας εξετάσουμε το θέμα από την αρχή. Το πρώτο Transformers είχε αυτό που λέμε το κάτι που σε καθήλωνε. Μία υπόθεση ραμμένη και κομμένη όπως έπρεπε, πολύ καλές δόσεις χιούμορ, ωραίο και φρέσκο cast, νεανικό ανάλαφρο τυπικό αμερικάνικο love story και βέβαια απίστευτα εφέ.
Πάμε στο φετινό Revenge of the Fallen… Είχε μόνο απίστευτα και πάλι εφέ και τίποτε άλλο...
Η ταινία ξεκινάει και κατευθείαν σε ρίχνει στις σφαίρες , στις εκρήξεις και στο σύγχρονο πολεμικό εξοπλισμό των αμερικάνων που ώρες ώρες φαίνεται σαν να είναι διαφημιστικό του τύπου «Έχουμε τα καλύτερα μέσα για να εξολοθρεύσουμε τα πάντα». Ο ρυθμός της ταινίας ήταν καταιγιστικός σε σκηνές δράσης σε σημείο που ίσως να με κούρασε και λιγάκι. Αυτό που μου άρεσε ήταν ότι πλέον τα Robot ήταν οι πρωταγωνιστές και όχι τόσο οι ηθοποιοί, αλλά μόνο όσο αφορά της σκηνές δράσης.
Η Megan Fox μπορεί να είναι κουκλάρα αλλά αυτή τη φορά θύμιζε λίγο πορνοστάρ που ερεθίζεται κάθε φορά που γινόταν έκρηξη. Σούφρωνε τα χείλη της επιδεικτικά λες και έκανε διαφήμιση βαζελίνης.
Τα εφέ τι να πούμε... Είναι ότι καλύτερο έχουμε δει έως τώρα. Ο Bay τολμά σε αργή κίνηση να δείχνει πολύπλοκες σκηνές μάχης που ανακατεύουν γραφικά με πραγματικό περιβάλλον και σκοράρει... Σε αυτό το τομέα προσκυνάμε.
Αυτό όμως που θα θέλαμε είναι λίγη παραπάνω υπόθεση, λίγο πιο ουσιαστικούς διάλογους να δώσουν μία μικρή δόση ρεαλιστικότητας στη ταινία. Ίσως το τρίτο μέρος να μας αποζημιώσει...
Thursday, July 2, 2009
TRASHformers 2
Που να τρέχετε τώρα να δείτε το Transformers 2...
Δείτε αυτό το videaκι το ίδιο κάνει!
lol
Subscribe to:
Comments (Atom)
